استفاده از سيستم هاي ريلي به قرن 19 ميلادي بر مي گردد. در ايالات متحده به طور گسترده اي از واگن ها و ترامواهاي اسبي استفاده مي شد. در سال 1872 م. که بسياري از اسب ها مردند، متخصصان بدنبال جانشيني براي آن گشتند. در سال 1882 نخستين ترامواي الکتريکي توسط توماس اديسون اختراع و در ايالات متحده مورد استفاده قرار گرفت.     استفاده از مترو به نيمه دوم قرن نوزدهم ميلادي برمي‌گردد. زماني كه شكوفايي صنعتي در كشورهاي اروپايي به اوج خود رسيده بود و هر روز طرح‌ها و ايده‌هاي بسياري براي توسعه و پيشرفت زندگي شهري جوامع مطرح مي‌شد. اولين طرحي كه در اين زمينه اجرايي شد، در سال 1863 ميلادي در شهر لندن بود كه يك قطار زيرزميني به كمك نيروي لوكوموتيو بخاري، مسافران را جابجا مي‌كرد. پيشرفت واقعي در اين زمينه وقتي آغاز شد كه از نيروي الكتريسيته براي حركت قطارهاي زيرزميني استفاده شد. در سال 1890 ميلادي در شهر برلين اولين قطار زيرزميني كه به كمك الكتريسيته حركت مي‌كرد، به كار افتاد.   اختراع مونوريل در سال1821 ميلادي در اروپا به ثبت رسيد. براساس نقشه‌هاي ثبت شده اين اختراع، اولين مونوريل جهت حمل آجر و موزائيك در 25 ژوئن 1825 ميلادي در انگلستان مورد بهره‌برداري قرار گرفت. بهره‌برداري واقعي از سيستم مونوريل پس از چند دهه آزمايش و كاربرد در صنايع و معادن، نهايتاً از دهه 50 ميلادي به بعد در شهرها آغاز شد و در دهه 80 و 90 ميلادي به اوج خود رسيد.     مونوريل به دليل استفاده از نيروي محرك الكتريكي، آلوده كننده محيط زيست نمي باشد. همچنين با توجه به اينكه مونوريل بر روي تايرهاي لاستيكي حركت مي كند، باعث ايجادآلودگي صوتي نيز نمي گردد. از نظر زيبايي شهري و محيطي نيز مونوريل ها داراي بيشترين ذوقزيبايي خوشايند نسبت به ساير سيستمهاي حمل و نقل ريلي درون شهري مي باشند. طراحي مناسبمونوريل ها با محيط هاي مدرن شهري آميخته مي شود و با يك زمان ساخت سريع با كمترينمزاحمت براي محيطهاي مجاور (مشاغل و شهروندان) به كار گرفته مي شود.     متروهاي زيرزميني داراي كمترين امتياز در اين مورد مي باشند، زيرا عمليات اجرايي آنهااز سخت ترين نوع عمليات (Cut & Cover) روش حفاري زيرين و روش كند و پوشاجرايي مي باشد. همچنين اين معيار نيز امتياز مناسبي براي قطارهاي برقي درون شهري فراهمنمي آورد زيرا عمليات ريلگذاري در سطح شهر باعث مسدود شدن معابر گشته و مشكلات ترافيكي و تردد وسايل نقليه را به دنبال دارد. صعوبت اجرايي در سيستم مونوريل نسبت به ساير سيستمهاي ذكر شده به مراتب كمتر است، زيرابعد از اجراي پايه هاي اصلي سازه ادامه عمليات بالاتر از سطح زمين خواهد بود و از اين نظرمزاحمت كمتري براي عبور و مرور در حوالي محل اجراي عمليات خواهد داشت.