براي پي بردن به اهميت ورزش و لاينفک بودن آن از زندگي انسان ها در طول تاريخ،خوب است بحثي پيرامون تاريخچه ورزش داشته باشيم. اصل ورزش را از يونان دانسته اند که به منظور چابکي بدن وايجاد قوّت انجام مييافت و پاروزني، بوکس، کشتي، شنا، شمشيرزني، تيراندازي، اسکي و ورزش هايي چون بيسبال، سافت بال و بسکتبال و انواع فوتبال و چوگان بازي، واليبال، گلف، انواع تنيس،شنا، پرتاب وزنه و ... جزو ورزش محسوب مي شوند. اولين ملتي که ژيمناستيک را بنيان و آن را نام نهاده اند، يونانيان قديم ميباشند، که ابتدا اصول ورزش در يونان خيلي خشن وناصحيح بود و اولين نتيجه از ورزش رابزرگ نمودن عضلات بدن مي دانستند. بعدها ورزش در يونان به شکل ريسمان بازي [جانبازي] در آمد و براي آن اهميت زيادي قايل بوديد و عمل کنندگان آن را آکروبات ميناميدند و اين نوع حرکات را آکروباتيک مي گفتند. به محل هايي که در آن جا ورزش مينمودند، ژيمنازيوم گفته مي شد، که مهم ترين آن ها يکي ليسه و ديگري آکادمي نام داشتو چون مردم در آن محل ها لخت ورزش مي کردند، کلمه ژيمناز از کلمه گيمنوس که بهمعناي لختي است گرفته و به آن محل ها نام نهادند و بعداً به عموم ورزش هاي بدني نيزژيمناستيک نام گذاشته شد. مورخ مشهور، ويل دورانت مي نويسد: آن [مدينه فاضله بچه ها] فنون خانه داري را بهدختران و فنون شکار و جنگ را به پسران مي آموختند و به پسران آموزش مي دادند کهچگونه شکار کنند و ماهي بگيرند و شنا کنند و همچنين شخم زدن کشت زارها، دام گستري،دام پروري و نشانه روي با تير و نيزه را مي آموختند، تا در جمع مخاطرات زندگي توانمحافظت و حراست از خويش را دارا باشند. اما اگر بيش تر در مساله دقت کنيم، در خواهيم يافت تعليم و تربيت در حقيقت باپيدايش و سکنا گزيدن بشر در روي زمين آغاز شده است. خاک و سنگ و کوه و تپه و دريا وجنگل و جويبار و ديگر مظاهر طبيعت و نيز خود زندگي و نيازهاي آن. نخستين کتاب هايدرسي نوع بشر بوده اند. از قديم ترين روزگاران و حتي پيش از پيدايش خط، نياز به تامين خوراک و پوشاک ازراه شکار حيوانات و احتياج به کسب توانايي براي مقابله با خطرهاي طبيعي و دشمنانگوناگون، جوامع کهن بشري را واداشته بود که به امر تربيت بدني، به عنوان يکي از مهمترين امور زندگي توجه نمايند و اين حقيقت را دريابند که قدرت، استقامت، مهارت وسرعت را که در زندگي انسان ها از اهميتي برخوردار است، مي توان با بهره گيري ازتمرين ها و فعاليت هاي جسماني تا حد قابل ملاحظه اي تقويت کرد. وقتي دولت ها و حکومت ها تشکيل و تاسيس شدند، رهبران آن ها متوجه شدند که برايحفظ يا گسترش مرزهاي خود، نيازمند بازوان توانايي هستند که در جنگ ها بتوانندپيروزي را براي آن ها به ارمغان آورند؛ ويل دورانت در اين باره مي نويسد: از ضروريات دولت ها و تاکيد بر روي حفظ نيروي جسماني، پيروزمندي در جنگ هاييبوده است که متکي بر قدرت بدني و نيرومندي جسماني بوده است، و نيرومندي و مهارتبدني، حاصل نخواهد شد، مگر در ورزش هايي که [در بازي هاي المپيک] مقرر گرديده است. در توجه انسان به تربيت جسم و توانمندي، عوامل زير نقش اساس داشته است: 1- انسان اوليه در جناح مبارزه با طبيعت، که از بدو تولد تا سپري شدن عمر او راتهديد مي کرده، ضرورت نيرومندي را دريافته است. 2- از طرفي بر اثر قهر طبيعت، ناچار به مهاجرت براي يافتن معاش بوده و در اينمهاجرت در برخورد با ديگر اقوام، براي حفظ بقاي خويش و بقاي اجتماعي. 3- و از جناح نيازهاي فيزيولوژيک که براي ارضاي نيازهاي طبيعي خويش و خانواده،به ويژه نظام معيشتي جديدي که در اثر مهاجرت براي او ايجاد مي گرديد.