وجوب حج بـر هـر مكلفى كه داراى شرايط آينده باشد حج واجب است , ووجوبش از كتاب وسنت قطعى ثابت شده است . حـج يـكى از اركان دين ووجوبش از ضروريات مى باشدوترك آن با اعتراف به ثبوتش از گناهان بـزرگ مـحـسوب مى شود همچنان كه انكار اصل فريضه در صورتى كه مستند به شبهه نباشد كفر اسـت , خـداونـد متعال در كتاب مجيد خود فرموده: ((وللّه على الناس حج البيت من استطاع اليه سـبـيـلا ومـن كـفـر فان اللّه غني عن العالمين ))يعنى ((خداوند متعال حج بيت را بر كسانى كه مستطيع ومتمكن از رفتن بسوى او هستند واجب فرموده ,وهركس از اين واجب رو گرداند ومنكر آن شود (به خودضرر زده است ) وخداوند از تمام موجودات بى نيازاست )). وشيخ كلينى عليه الرحمه به طريق معتبر از حضرت صادق سلام اللّه عليه روايت نموده كه آن حـضـرت فـرمـود: هركس از دنيا برود وحجة الاسلام را بجا نياورده باشد بدون اينكه محتاج يا بـيمار شده باشد كه از آن بازماند يا آنكه حكومت از رفتنش جلوگيرى كرده باشدچنين كسى در حال مردن يهودى يا نصرانى خواهدبود. ايـن آيـه كـريمه واين حديث شريف در اهميت حج ووجوبش كافى است , وروايات بسيارى در اين دومـوضوع وارد شده كه اين مختصر گنجايش آنها را نداردواز جهت اختصار به همين قدر اكتفا شد. بـدان كـه حـج واجـب بـر مـكـلـف در اصل شريعت , يك مرتبه در تمام عمر است , وآن را ((حجة الاسلام ))مى نامند.     تجديد حيات زمزم خواب عبدالمطلب محلي را تعيين كرد كه اگر حفر مي شد، چاه زمزم پديدار مي گشت، چشمه اي كه در دوران جد بزرگش اسماعيل فرزند ابراهيم ـ ع ـ جاري و روان بود، و مكه براي حيات مجدد خويش نياز شديد بدان داشت. جايي را كه هاتف تعيين كرده بود، ميان دو بت به نامهاي «أساف» و «نائله» قرار داشت و عبدالمطلب مي بايست به نداي هاتف پاسخ مثبت دهد. ابن هشام12 مي گويد: «عبدالمطلب براي كنكاش محل چاه زمزم بيرون رفت و براي اقدام به اين كار دشوار و بزرگ، كسي جز پسرش حارث با وي همراه نبود» وي مي گويد: «سبب آن اين بود كه در آن زمان فرزندي غير او نداشت». ولي ما معتقد نيستيم كه اكتفا كردن او به اين جوان بدين سبب بوده كه وي فرزندي جز او نداشته است، در حالي كه او به كاري بسيار بزرگ رو مى آورد كه به تلاش فراوان نياز داشت، از حفر چاه گرفته تا برداشتن شن و ماسه ها، عبدالمطلب زمامدار مكه و رئيس قريش بود و قادر بود، ده ها، بلكه صدها تن از جوانان قريش يا مكه را براي كنكاش از چاه جدشان اسماعيل، گرد آورد، بويژه كه مشكل كم آبي، مشكلي همگاني بود كه به حيات همه آنان بستگي داشت. چه بسا عبدالمطلب تصور مي كرد كه اين هاتف از قبيل خواب هاي آشفته و يا از شياطين ياوه سرا و از ارواح خبيثه است، و از اينكه مبادا در حيله و نيرنگي بيفتد، بيمناك گرديد، فكر كرد كه فقط او و پسرش در پي كاوش چاه زمزم باشند بهتر است. بنا گذاشت كه اگر مأيوس هم شدند، رازشان را نگه دارند كه دشمنانشان از ماجرا آگاه نشوند، تا مورد شماتت و تمسخر آنان قرار نگيرند. عبدالمطلب اميد به موفقيت داشت و مطمئن بود كه به زودي چاه اجدادش را كه مردم مكه بدان نياز مبرم دارند، كشف خواهد كرد، و اين پيدايش و كشف داراي جار و جنجال بسيار و بانگ شادي در دل مكي ها خواهد بود. از اين رو آن مرد بزرگ تصميم گرفت كه فقط او و پسرش به اين عظمت و بزرگواري نائل آيند. او و پسرش حارث، ابزاري كه براي حفر و برداشتن شن هاي انباشته شده نياز داشتند مانند: بيل و كلنگ و سبدي از ليف خرما، با خود برگرفتند و بيرون رفتند و بي درنگ آهنگ محلي كردند كه هافت تعيين كرده بود، (محل بيرون آمدن مورچه ها را يافتند) و كلاغ را ملاحظه كردند كه در آنجا ميان دو بت: أساف و نائله كه قريش براي آنها شتر قرباني مي كردند، منقار مي كوبد. ليكن ماجرايي اتفاق افتاد كه تصور آن نمي رفت، برخي از قريش آن دو را ديدند كه ميان دو بت مقدس آنها مشغول كاويدن زمين هستند. آنان انگيزه واقعي عبدالمطلب و پسرش را براي كندن، نفهميدند، و چه بسا آن را هتك حرمت به اين دو بت تلقي كردند و به عبدالمطلب گفتند: به خدا سوگند، تو را رها نخواهيم كرد. تو ميان اين دو بت را كه ما بر ايشان شتر قرباني مي كنيم، حفر مي كني؟ عبدالمطلب به پسرش حارث گفت: حامي من باش تا من اين جا را حفر كنم. به خدا سوگند، آنچه را كه مأمور شده ام انجام خواهم داد. آنها وقتي ديدند او در كاري كه آغاز كرده اصرار مي ورزد او را به خود واگذاشته و دست از وي برداشتند.