فهرست مطالب عنوان مقدمه: براهين وجود خدا بديهي بودن وجود خدا صفات الهي خدا چيست؟ صفات الهي فايدة ايمان خلقت به روايت كتاب هاي آسماني و از ديدگاه علم شرح خلقت از ديدگاه استاد الهي نكاتي چند براي تفكر بيشتر   مقدمه: بشر فطرتاً تعالي طلب است و انگيزة پيشرفت دارد و همچنين از عطش مخصوصي براي شناختن ناشناخته ها برخوردار است. براي پيشرفت صحيح در جهت «شناخت» معنوي و رسيدن به حقايق واقعي، انسان ناگزير است كه قضايا و قوانين«علم معنويت» را دربارة حقوق و وظايف بشناسد. بنابراين، هر فردي بايد اول نسبت به مفاهيمي چون خالق، حلقت، انسان و تكامل، كه همه از پايه هاي«علم معنويت» هستند. برداشتي همه جانبه پيدا كند. مبحث اول مختص به مسئله وجود خداست. واژه خدا، تصور بيش و كم روشني در ذهن ما بر مي انگيزد. حتي آن كسي كه منكر خداست تصوري از او دارد. منشأ اين فكر از كجاست؟ آيا وجودي وراي اين تصور هست؟ خدا واقعاً چيست؟ آيا اوست كه همه را خلق كرده و ما او را «خالق» مي ناميم يا ما انسان ها هستيم كه خدا را در تصورمان خلق كرده ايم؟     براهين وجود خدا به گواهي تاريخ، ايده هايي كه صرفاً منشأ انساني داشته اند و زائيده اوهام افراد بشر بوده، دير يا زود از ميان رفته اند، يعني بعد از مدتي متروك شده اند و ديكر كسي سراغ آنها را نگرفته است. اما ايدة خدا، يا اگر ترجيح مي دهيد ايدة موجودي برتر، همواره در افكار انسان ها وجود داشته و به صورت امري بديهي در ذهن ها نشسته است و در برابر حملات ايدئولوژي هاي مختلف، مقاومت كرده است. اگر نه همه، لااقل اكثر انسان ها، همواره به نوعي با مسائل ماوراء الطبيعه سروكار داشته اند. مفاهيمي چون عالم ديگر، روح، خدا و سرنوشت ابدي، همواره حس كنجكاوي انسان را برنگيخته و او را مجذوب ساخته است. در اين ميان، ايدة خدا از چنان استحكام و تداومي برخوردار است كه آنرا از عقايد مختص به يك فرهنگ يا از تئوري ها و ايدئولوژي هاي متعلق به يك زمان يا مكان متمايز مي كند. تداوم و عالم گيري ايدة خدا نشانگر آن است كه ساختة ذهن انسان نيست، بلكه به طور طبيعي همچون علامتي مادرزاد، همراه بشر آمده و همواره با او بوده است. گذشته از اين، ضعور متعارف حكم مي كند كه هيچ موجودي مي تواند خالق خود باشد و عدم نيز قادر به خلق چيزي نيست. پس هر موجودي معلول علتي است غير از خود آن موجود و غير از عدم. در چنين وضعي اگر مراتب خلقت را در نظر آوريم و حلقه هاي سلسلة عليت را يك يك بررسي كنيم، در آخر كار ناگزير بايد به وجود يك علت اصلي يا خالق معترف شويم. علاوه بر اين، هيچ موجودي قادر به خلق وجودي برتر از خود نيست؛ اما انسان به دليل هوش و ارادة برتر ود قادر است كه بر طبيعت چه طبيعت خود چه طبيعت اطراف خود غالب آيد، حال آنكه از طبيعت جز طي مسير جبري خود، كاري ساخته نيست. پس ما از طبيعت برتريم و به همين سبب طبيعت، خالق ما نمي تواند باشد. درست است كه از ساده مي توان به مركب رسيد(چنان كه از تركيب چند عنصر شيميايي ساده يك مولكول پيچيده پديد مي آيد) اما چگونه مي توان گفت كه يك چيز، يعني طبيعت، قادر است به دلخواه خود چيزي ديگر، يعني انسان را خلق كند كه نه تنها بيشتر از اوست، بلكه از او برتر و با او در ستيز است.