مكتبنگارگري شيراز را مي‌توان ام المكاتب نگارگري ايران دانست؛ چون مكتبي استكه در آن نخستين نشانه‌هاي تصوير‌گري ايران به ظهور رسيده و نخستينكتابخانه‌ي مفصل و جامع در روزگار عضدالدوله‌ي ديلمي در سده‌ي چهارم هجريتشكيل شده است. اين كتابخانه مسلماً بخشي به نام كتابت خـانه و صورتخانهداشته كه در آن شماري از هنرمندان ازكاتب و مذهب گرفته تا مصـور و مـحرر ومجـلد و غيـره بـه كـار كتاب آرايـي مشغـول بـوده اند؛ چـنان كه نـسخه‌يمصور صور الكواكب الثابته نوشته‌ي عبدالرحمن صوفي،‌ در سال 400 هجري منسوببه شيراز است و اين نخستين نسخه‌ي مصور بازمانده از مكتب شيراز است كهبه‌دست ما رسيده است. به نظر مي رسد كه سنت كتابت و كتاب آرايي پس از آلبويه در شيراز ادامه يافته و سلجوقيان از آن بهره ها گرفته اند و كتابخانههاي خود را آراسته اند . از اين سنت بوده كه مكتب نگارگري شيراز پس ازاستيلاي مغولان و رواج و رشد كتاب آرايي در ايران، با ويژگي هاي خاص خودسربركشيده است. مكتب نگارگري شيراز از سال 736 هـ . به بعد كه آل اينجو درمنطقه‌ي فارس و يزد و كرمان و اصفهان به قدرت مي رسند به گونه اي خاص وشفاف شكل مي گيرد و نوع ويژه اي از نگارگري را به نمايش در مي آورد كهدقيقاً خصلت ايراني دارد و از تاثيرات بيروني به دور است. اين مكتب دردوره ي آل مظفر با تغييري در برداشت هاي فرهنگي ادامه مي يابد و تا تحويلقرن هشتم به نهم هجري آثاري بايسته و در خور توجه توليد مي ك ند و شاخصهها و مولفه‌هاي خود را هر چه بيش‌تر پربار و غني ظاهر مي سازد. با ورودتيموريان به اين منطقه از مكتب‌هاي پربار نگارگري ايران مي‌گردد و بداعتها و نوآوري ها و دستاوردهاي چشم‌گيري به ظهور مي‌رساند. در مكتب شيراز هنر تذهيب و تصوير و بالاتر از همه كتابت وخطاطي، چهره اي شاخص پيدا مي كند و سنتي متمايز پديد مي آورد؛ طوري كهبعدها مكتب نگارگري هرات را از اين حيث سيراب مي كند. در حقيقت اگر مامثلث سه مكتب نگارگري تبريز (ايلخاني)، تبريز – بغداد (جلايري) و هرات (تيموري) را در نظر آوريم، مكتب شيراز حكم پيش رانه اي را پيدا مي كند كهخصوصيات مكتب تبريز ايلخاني و جلايري را از صافي خود رد مي كند و آن را بهمكتب نگارگري هرات تحويل مي دهد تا اين خصوصيات را هر چه بيش تر پخته تر وپرورده‌تر كند. مكتب شيراز از يك نظر ديگر هم قابل اعتناست. از اين مكتب استكه نخستين فرمان كلانتري كتابخانه ي سلطنتي را در دست داريم كه ابراهيمسلطان به نام نقاش، مذهب و كاتب برجسته‌ي اين مكتب، خواجه نصير الدين محمدمذهب، صادر كرده است. مي دانيم كه بعدها فرمان كلانتري كتابخانه ي سلطنتيهرات متاثر از اين فرمان است و مفاهيم و معاني آن ،‌گاه، عيناً تكرار شدهاست. اين تاثيرگذاري حتي در دوره ي صفويان هم به ويژه در فرمان كلانتريكتابخانه ي سلطنتي تبريز كه به نام كمال الدين بهزاد صادر شده، قابلپيگيري است. تعامل فرهنگ ايراني و عربي و تركي در مكتب شيراز مكتبنگارگري شيراز از سه دوره ي تاريخي آل اينجو، آل مظفر، و آل تيمور شكلگرفته است و اين شكل گيري البته موقوف به يكصد و اندي سال از تاريخچه يمكتب يعني از سال 736 هـ تا 850 هـ . است آل اينجو كه از سال 736 هـ . تا 756 هـ . در شيراز و پيرامون آن حكومت داشتند، مبشر و منادي فرهنگ ايرانياز نوع پيش از اسلامي،‌ البته در چارچوب فرهنگ ايراني اسلامي سده ي هشتمهجري، بودند. در سال 756 هـ . آل مظرف جاي آل اينجو را گرفتند. آل مظفر با سركردگي نخست امير مبارز الدين محمد و سپس شاه شجاعو فرزندان و بني اعمام او، خود را همبسته ي فرهنگ عربي از نوع خلافت عباسياعلام كردند و تقريباً تا سال 796 هـ. در شيراز و نواحي ديگر به حكومتپرداختند. در حوالي اين سال تيمور وارد شيراز شد. خاندان آل مظفر را قلع وقمع كرد و فرزند خود عمر شيخ را حاكم شيراز و اصفهان قرار داد. از اين پس،شيراز و پيرامون آن در اختيار تيموريان قرار گرفت. تيموريان منشا تركانهداشتند و از اين پس خصلت ها و ويژگي هاي زندگي آن ها در فارس و پيرامون آنحضور يافت و پيدا و پنهان در فرهنگ اين منطقه تاثير گذاشت. فرهنگ ايراني مورد نظر آل اينجو و فرهنگ عربي مورد توجه آل مظفر و فرهنگ تركي آل تيمور در مكتب نگارگري شيراز تاثیر گذاشتند.