سرزمين و مردم آن چشم اندار كلي گردآوري اطلاعات مربوط به فرش بافي در بيست و دو روستاي پراكنده در ناحيه ، پژوهش ميداني سطحي و گذرا صورت گرفته . تعريف اصطلاح منطقه : اراك كه سابقاً جزو گيلان بوده و امروزه جزو استان مركزي است كه به 3 بخش و 8 دهستان تقسيم مي شده در اين كوير درياچه نمكي وجود دارد كه اطراف آن را دشت وسيعي پوشيده از گياهان جلگه اي فراگرفته كه در آن گياهان نوع هميشه بهاركوهي Artemisial و گون AstragalusL از ديگر گياهان بيشتر است.   شرايط اقليمي از ويژگي هاي اقليمي اين منطقه مقدار ناچيزي نزولات آسماني نامنظم و همچنين اختلاف فراوان درجه حرارت در طول سال و در طول شبانه روز است كه بدون هيچ ترديدي در رديف آب و هواي خشك ايران قرار مي گيرد. در فثل تابستان مقدار بارندگي تقريباً صفر و ميزان گرما بخصوص در دشت بسيار زياد است (ميانگين در ماهها تير و مرداد با وجود سرما كاملاً مخصوص شبانه بين 25 تا 30 درجه است.) درفصل پاييز بادها سختي كه از جنوب غربي مي وزد ناحيه را مجاور بند. زمستان آن نسبتاً سرد است (به عنوان مثال ميانگين درجه حرارت در بالاي چند درجه زير صفر است ) معمولاً در حدود صد روز از سال يخبندان است. برف در اين ناحيه فراوان مي بارد كه باعث اختلالاتي در شبكه راههاي مناطق روستايي كه توسعه نيافته اند مي گردد.   گروههاي قومي و زباني زبان مادري اكثر ساكنان اين منطقه زبان فارسي و با اين زبان سخن مي گويند. گروه فارسي زبان عملاً دشت فراهان و دره هاي حاصلخيز ناحيه را اشغال كرده اند در حالي كه ترك زبانان كه قابل توجه‌تزين اقليت زباني ناحيه را تشكيل مي دهند در كوسهتانهاي سكونت گزيده كه در ورود به آنها دشوار است و احتمالاً بازماندگان اُغرها و يا تركهاي مهاجري هستند كه در زمان سلجوقيان در فلات ايران استقرار باشند. زبانهاي لري ، تاتي ، و كردي كه مثل زبان فارسي به گروه زبانهاي ايراني تعلق دارند فقط در برخي از روستاهاي شمال شهرستان اراد تكلم مي شود. اكثريت مسلمانند و مذهب شيعه اثني عشري كه دين رسمي ايران استفاده در تمام ناحيه رايج است .   فعاليت عمده فعاليت عمده مردم اين شهرستان كشاورزي و دامپروري است كه هر كدام وسايل و شيوه كار مخصوص به خود را دارند كه ما از توضيح آنها به طوري كلي سرپوستي مي كنيم. در كشاورزي از وسايلي چون خيش يا گاو آهن يا اوجر يا اُجر يا اُرژ يا يراق يا يرق يا دار داس – خرمنكوب يا چان (can) كه معروفترين ابزارهستند استفاده مي كنند.   صنايع دستي صنايع دستي در زمينه بافندگي در منطقه بسيار متداول است و تا حد زيادي مانع مهاجرت نيروي كار مي شود. علاوه بر فرشبافي ساير انواع بافندگي تا حدود سال 13330 به وسيله ساكنان منطقه اراك انجام مي گرفته اكثر بافته هاي آنها از پشم بوده كه رسيدن آن را نيز خود به عهده داشتند. فرآوردهاي گوناگوني از پشم به دست مي آورند به شرح زير است : انواع گليم : گليم نوعي فرش است كه تار و پود آن از پشم است و در بافت آن براي اينكه نقشهاي با تغيير زنگ دادن مورد را ظاهر كنند پودها در محل تغيير نقش تغيير جهت مي يابند در واقع گليم از بازي بين تار و پود به دست مي آيد. انواع جاجيم : جاجيم نوعي بافت زره مانند است كه در آن تار وپودر از پشم هستند قطعات جاجيم را به شكل نوارهاي تاريك مي بافتند و سپس آنها را در جهت عمودي به هم مي دوزند و در آن از رنگهاي زنده و روشن استفاده مي كند. انواع كرباس : پارچه‌هاي درشت بافت پنبه‌اي هستند كه اكثراً براي دوختن لباس از آنها استفاده مي شود.