چین ویژگی های جغرافیایی کشور بزرگ چین درآسیای شرقی در مجاورت کشور های مغولستان، روسیه ، قزاقستان ، قرقیزستان، تاجیکستان، هند، نپال، بوتان ، برمه ، لائوس، ویتنام ، کره شمالی و اقیانوس آرام قراردارد . این کشور در حدود 9500000 کیلومتر مرببع ( تقریبا 6 برابر ایران) وسعت دارد و بیش از یک میلیارد نفر در آن زندگی می کنند .مردم کشور چین پیرو عقاید بودا و کنفیسیوس و اسلام (حدود 6%) هستند واز نژاد زرد بوده و به زبان چینی صحبت می کنند. اساس اقتصاد کشور چین صنایع، استخراج معدن ، کشاورزی و دامداری در نواحی غربی و شمالی می باشد. سابقه تاریخی اگر چه فرشبافی سنتی قدیمی در چین است اما فرش به اندازه سایر هنر های تزئینی در چین رایج نیست وتقریبا به تازگی فرش وارد سبک رسمی ملزم شده توسط قوانین چین شده است.دلایل زیادی برای این امر وجود دارد . پشم به جز در استان های شمال غربی در جاهای دیگر به مبزان فراوان وجود نداشت و در آب و هوا و سبک زندگی چینی ، فرش آن اهمیت موجود در سایر کشور های شرقی را ندارد. علاوه بر این دلایل علمی ، دلایل زیبایی شناسی نیز وجود دارد. بزرگان هنر چین ، فرش را به عنوان هنری فرعی در کنار هنرهای رسمی سلطنتی چین قلمداد می کردند. تا حدی به خاطر اینکه فرش داری دقت و کمال موجود در سایرهنرهای چینی نیست. این دلایل و نبود نمونه هایی قدیمی از فرشبافی چینی نظر عموم مردم را به این سوق داده است که فرش چینی را با تولیدات صادراتی قرن بیستمی بشناسند. اما نقاشی ها و منابع ادبی نشان می دهد که فرش در چین سابقه ای طولانی دارد و در زمان سلسله های هان (206 ق.م تا 220 میلادی ) و تا تانگ (618 تا 906 میلادی) ساخته شده است .فرشبافی اولین بار در دوران قدیم در مناطق مانند « نینگ ریا »شروع شده است. دراین مناطق روابط فرهنگی با میراث آسیای میانه قوی تر از این روابط با استان شرقی امپراتوری چین بوده است. در قرن هفدهم در نتیجه ارتباطات متعدد با فرشبافان آسایی مرکزی ، فرشبافی در چین رواج بیش از پیش یافت و در اواخر این قرن امپراتوران چینی و نوادگان به فرشبافی اهمیت و اعتبار زیادی قائل می شدند. فرش های چینی تا ابتدای قرن بیستم در خارج از کشور معروفیتی نداشته و در سالهای بعد از جنگ جهانی بوده که فرش چینی در اروپا و آمریکا مورد توجه قرار گرفت و صادرات آن افزایش یافت.   توزیع جغرافیایی فرش بافی فرش بافی در چین توزیع جغرافیایی همگونی ندارد ، به طوری که در مناطق تیانجین و هبی و پکن روی هم 73% فرش این کشور تولید می شود.