بررسی افراد سالمند و بحران سالمندی و بررسی گرايش افراد سالمند به خانه سالمندان و مشکلاتشان   سالمند کيست؟ بطور قراردادي، سن شروع سالمندي را 60 سالگي قرار داده اند و اين سن را به عنوان نقطه شروع پيري پذيرفته اند. هرچند در برخي افراد، پديده پيري خيلي زودتر شروع مي شود و در بسياري ديگر، اين پديده براي سالهاي بعد نيز به تعويق مي افتد. پيشگيري از بحران سالمندي بالارفتن سن، بيمارى نيست، بلكه يك پديده حياتى است كه همگان را شامل مى شود. در حقيقت يك مسير طبيعى است كه در آن تغييرات فيزيولوژيكى و روانى در بدن رخ مى دهند. از نظر پزشكى سالمندى نتيجه، يك سير و روند كند بيولوژيك است كه علائم ظاهرى آن شامل، سپيدشدن مو، چين و چروك در پوست، پيرچشمى، كاهش شنوايى، كندى در تحرك، خميدگى، كم شدن قدرت عضلانى، مشكلات تنفسى و ... است. گرچه پيرى يك بيمارى نيست، ولى كيفيت كامل فعاليت جسمى و ذهنى را محدود كرده و برفعاليت جسمى، روانى، فرهنگى، اجتماعى و اقتصادى فرد تأثير مى گذارد. درباره مكانيسم پيرى تئورى هاى متفاوتى وجود دارد كه گاه با هم متناقض اند. اما برخلاف مبهم بودن نحوه تغييرات بيولوژيك، دگرگونى هاى فيزيولوژيكى مشخص تر است. به طور كلى تغييرات فيزيولوژيكى به سبب كاهش ظرفيت عملكردى اعضاى بدن به وجود مى آيد. اين كاهش ظرفيت عملكردى حدوداً از دو سوم عمر شروع مى شود و تدريجى و پيش رونده است. البته سرعت آن در افراد مختلف متفاوت است، در مورد مهم ترين تغييرات وابسته به سن و بيمارى هاى ناشى از آن مى توان به فشارخون بالا، بيمارى هاى قلبى، سكته مغزى، ديابت، سرطان ها و بيمارى هاى تنفسى، اختلالات بينايى و شنوايى، اختلالات روانى و مشكلات دهان و دندان اشاره كرد. اما مهمترين خطرى كه در كمين سالمندان نشسته انزوا و دورى از فعاليت هاى اجتماعى است. متخصصان عنوان مى كنند كه سالمندان بيشتر توجه خود را صرف كارهاى انفرادى مى كنند در حالى كه اگر برنامه ريزى ها براى توانمندسازى افراد و مشاركت دادن آنها در تصميمات و كارهاى خانوادگى و اجتماعى، گسترش يابد، سالمند به سمت كارهاى اجتماعى و عضويت در شبكه هاى اجتماعى و ارتباط با ديگران گرايش پيدا مى كند و اثر مثبت اين حضور، بالارفتن يادگيرى و مهارت آموزى، كاهش مشكلات روحى ـ روانى كه زودرنجى يكى از عمده ترين آنهاست و توانايى در درك ديگران و بالارفتن توان در انجام كارهاى شخصى بدون اتكا به كمك ديگران خواهد بود. * قانون سالمندى سهم سالمندان از مجموع قوانين تصويب شده در كشور ما فقط يك درصد است كه ۶۲ درصد آن به امور اقتصادى، ۲۲ درصد اجتماعى و ۱۶ درصد به امور رفاهى، بهداشتى پرداخته است كه اغلب اين مصوبات به شكل بخشنامه هاى دولتى و سازمانى صادر گرديده است. بيش از ۷۰ درصد سالمندان معتقدند كه از تجارب آنها كمتر استفاده مى شود و پيام پنهانى آن نيز عدم فراخوانى سالمندان به مشاركت در امور است. اين درحالى است كه براساس آمارها هم اكنون نزديك به ۵ ميليون سالمند در كشور زندگى مى كنند كه اين رقم تا سال ۱۴۰۰ به ۱۰ ميليون خواهد رسيد. (براساس گزارش سازمان جهانى بهداشت، در حال حاضر حدود ۶۰۰ ميليون نفر در جهان در رده سنى بالاى ۶۰ سال هستند) بنابراين ضرورت توجه به مسائل سالمندى چه از سوى دولت و هم از سوى خود افراد اجتناب ناپذير و حتى ضرورى است. دكتر احمدعلى اكبرى كامرانى، رئيس مركز تحقيقات سالمندى در بيان ضرورت توجه به مسائل سالمندى مى گويد: بسيارى براين باورند تا وقتى دغدغه اصلى جامعه، جوانان و مسائل مربوط به اين قشر است چه ضرورتى به پرداختن به مسائل سالمندى است كه هنوز بحرانى نشده است. در حالى كه همه مى دانيم يكى از مؤلفه هاى برنامه ريزى كلان كشور، جمعيت است. وى عنوان مى كند: با نگاهى به آمار و كمى دقت بر تركيب جمعيت مى توان پى برد كه چرا بر توجه به مسائل سالمندى و برنامه ريزى براى آن از هم اكنون تأكيد مى شود.