مقدمه: امروزه نیاز به دانش تکنولوژی بتن با توجه به جایگاه ویژه ای که بتن در صنعت ساختمان بخود اختصاص داده، برای طراحان و همچنین عوامل اجرایی امری ضروری است. استفاده فراوان بتن در ساخت و تولید سازه های گوناگون و گستردگی کاربردهای آن گوی سبقت را از دیگر مصالح ساختمانی ربوده است. دلیل این جایگاه ویژه و ارجحیت بتن را نسبت به مصالح دیگری هم چون فولاد می توان موارد ذیل دانست: 1 ) شکل پذیری بتن و سهولت در اجرای آن؛ 2 ) پاسخگوی بودن بتن به ضرورتهای فنی، اقتصادی و مهمتر از آنها زیست محیطی؛ 3 ) سهولت در امر تهیه مواد تشکیل دهنده و یا در دسترس بودن اجزاء اصلی تشکیل دهنده بتن؛ 4 ) سازه های بتنی در برابر آتش سوزی مقاومت خوبی را از خود نشان داده و حتی تا 24 ساعت دوام می آورند. 5 ) عمر مفید و دوام سازه های بتنی؛ 6 ) بتن دارای مقاومت قابل قبول و خوب فشار است.     تعریف بتن: بتن در مفهوم بسیار وسیع به هر ماده چند جزیی چسبیده به هم که با خاصیت سیمانی شدن تشکیل شده باشد، اتلاق می شود. این ماده چسبنده عموماً حاصل فعل و انفعال سیمان های هیدرولیکی و آب می باشد. چسبندگی مخلوط بتن باید به حدی باشد که در ضمن حل و ریختن بتن با وسائل موجود، مواد از یکدیگر جدا نشود. در بتن سخت شده عموماً مقاومت فشاری به عنوان معیار پذیرش در نظر گرفته می شود و می بایست از مقادیر تعیین شده برای منظور های مختلف کمتر نباشد. عناصر تشکیل دهنده بتن: امروزه عناصر تشکیل دهنده بتن از اجزاء اصلی آن یعنی سیمان، سنگدانه ها و آب، بسیار فراتر رفته و بنا به کاربردهایی که برای بتن در شرایط مختلف تعریف می گردد، مواد افزودنی، در طیف وسیعی مورد استفاده قرار می گیرد. ابداع بتن های گوناگون برای کسب مقاومت های بالا و همچنین پایانی و عمر مفید موثر برای سازه های با اهمیت (همچون سدها و راکتور ها و مخازن نگهدارنده مواد شیمیایی و انواع سازه های بلند مرتبه مسکونی، تجاری و یا پارکینگ های بزرگ) باعث شده تا در برخی از عناصر تشکیل دهنده بتن، همچون سیمان، تحولات عمیقی صورت گیرد. تعریف سیمان: کلمه سیمان به هر نوع ماده چسبنده ای اطلاق می شود که قابلیت به هم چسباندن و یکپارچه کردن قطعات معدنی را دارا باشد. در شاخه مهندسی عمران، سیمان گردی است نرم، جاذب آب، چسباننده سنگ ریزه ها که اساساً مرکب از ترکیبات پخته شده و گداخته شده اکسید ها کلسیم، سیلیسیم، آلومنیوم و اکسید آهن می باشد. تاریخچه پیدایش سیمان : مصریان قدیم از سنگ گچ نا خالص پخته استفاده می کرده اند. یونانی ها و رومی ها سنگ آهک پخته را بکار برده و بعداً افزون آب، ماسه، خزه، سنگ ریزه یا آجر و سفال های شکسته را به آهک آموختند و این اولین ساخت سیمان در تاریخ بوده است. چون ملات آهک در زیر آب سخت نمی شود، لذا رومی ها آهک و خاکستر آتشفشان یا سفال های رسی پخته شده نرم را با هم آسیاب می کردند و برای ساختمان های زیر آب استفاده می نمودند. یک بنای اهل لیذر «ژوزف آستین» در سال 1824 سیمان پر تلند را تهیه کرد. این سیمان از حرارت دادن خاک رس بسیار نرم و سنگ آهک در کوره، تا زمان متصاعد شدن گاز کربنیک بدست آمد. حرارت این کوره خیلی پائین تر از حرارت لام برای پخت کلینکر امروزی بود. در نهایت به مرور زمان مطالعات علمی برای کشف خواص سیمان صورت گرفت مراحل ساخت سیمان: اصولاً روش سیمان از مراحل زیر تشکیل شده است: آسیاب نمودن مواد خام و تبدیل آنها به پودر؛ مخلوط نمودن کامل آنها در نسبت های معین و پختن آنها در یک کوره دوار بزرگ با درجه حرارتی حدود 1300 تا 1400 درجه سانتیگراد؛ در این درجه حرارت مواد در نقطه نزدیک ذوب با هم ترکیب شده و سبب ایجاد گلوله هایی بنام کلینکر می گردند؛ کلینگر را سریع نموده و با افزودن کمی سنگ گچ آنرا به صورت پودری ریز آسیاب می نمایند؛ محصول بدست آمده سیمان پر تلند تجارتی است که به میزان بسیار وسیع برای کارهای بتنی مورد استفاده قرار می گیرد. انواع سیمان: الف ) سیمان های پرتلند که شامل موارد زیر می باشند: 1 ) سیمان پرتلند معمولی (نوع1) 2 ) سیمان اصلاح شده (نوع 2) 3 ) سیمان پرتلند زود سخت شونده (نوع 3) 4 ) سیمان پرتلند با حرارت زائی کم (نوع 4) 5 ) سیمان ضد سولفات (نوع 5) توضیحاتی در مورد حمله سولفات ها و روش های مقابله با آن: حمله سولفاتها واکنش هایی همراه با ازدیاد حجم است که این ازدیاد حجم در بتن سخت شده ایجاد تنش های فشاری را به دنبال خواهد داشت تا حدی که افزایش این تنش های فشار منجر به خرد شدن بتن و گاهی و گاهی پودر شدن بتن می شود.