فرمت فایل: ورد –Word و قابل ویرایش تعداد صفحات: 18     ابعاد سنسورهاى تصويرى از ابعاد فيلم كوچك تر است. براى مثال ابعاد هر فريم از يك فيلم ۱۳۵ معمولى ۲۴ ميليمتر در ۳۶ ميليمتر است. اما سنسورى كه براى ايجاد يك تصوير ۳/۱ مگاپيكسل استفاده مى شود حدوداً ۵ ميليمتر در ۷ ميليمتر است. سنسورهاى تصويرى انواع مختلفى دارند. سنسور تصويرى كه توسط اكثر دوربين هاى ديجيتال استفاده مى شود از نوع CCD (Charge Coupled Device) است. برخى ديگر از دوربين ها از سنسور CMOS (Complementary Metal Oxide Semiconductor) استفاده مى كنند. اگرچه سنسورهاى CMOS به زودى گسترش مى يابند و استفاده از آنها در دوربين هاى ديجيتال رايج تر مى شود، اما هيچگاه نمى توانند جاى سنسورهاى CCD را بگيرند. هر سنسور CCD مجموعه اى از ديودهاى حساس به نور كوچك است كه فوتون (نور) را به الكترون (بار الكتريكى) تبديل مى كند. اين ديودها كه فتوسايت ناميده مى شوند، به نور حساس هستند. هر اندازه نور شديدترى به يك فتوسايت تابيده شود، بار الكتريكى بيشترى در آن فتوسايت القاء مى شود. سنسورهاى CMOS نيز به روش مشابهى نور را به بار الكتريكى تبديل مى كنند. پس از اين مرحله مقاديرى بار الكتريكى روى هر فتوسايت بايد خوانده شود. تفاوت اساسى اين دو سنسور در روش خواندن مقادير بارهاى الكتريكى است. در سنسورهاى CCD بار الكتريكى به همان صورت وارد يك تراشه مى شود و به صورت درايه اى از درايه هاى يك ماتريس دو بعدى قابل خواندن است. سپس مقدار اين درايه ها (كه هنوز آنالوگ هستند) توسط يك مبدل آنالوگ به ديجيتال به اطلاعات رقمى تبديل مى شود. در سنسورهاى CMOS هر پيكسل چندين ترانزيستور به همراه دارد كه وظيفه آنها تقويت بارهاى الكتريكى در لحظه دريافت نور است. اگرچه تقويت نور توسط ترانزيستورها در هر پيكسل مستلزم وجود مدارات پيچيده ترى نسبت به سنسورهاى CCD است، اما از آنجا كه تك تك پيكسل هاى اين سنسورها به صورت مجزا قابل دسترسى هستند، اين سنسورها از قابليت انعطاف بيشترى برخوردارند.