ورزش شدید می تواند منجر به افزایش سرعت سوخت و ساز و افزایش تولید ذرات اکسیژن فعال شده و سیستم دماعی آنتی اکسیدان را به خطر می اندازد. در طی بررسی اثرات اکسایشی در طی وزش شدید گروهی متشکل از 31 مرد در طی 6 ماه 5 روز/ هفته برنامۀ آموزشی را که شامل راه پیمایی در 2 مسافت طولانی به اندازه km 50 و km 80 در ساحل دریا بود را با برنامۀ آموزشی 2 هفته ای که به صورت منظم از هم جدا شده بود مورد مطالعه قرار دادند. هر کدام از شرکت کننده ها اضافه وزنی معادل 35 کیلوگرم داشتند در ضمن در طی راه پیمایی قبل و بعد از آن نمودارهای خون شان به سرعت کشیده شد از این تعداد شرکت کننده تعداد 29 نفر مسافت 50 کیلومتری و تنها 16 نفر مسافت km 80 را به طول کامل پیمودند. میزان پلاسمای اسید اسکورکیت، اسکوکبیت خالص و دهید رو اسکوکبیت تغییرات قابل ملاحظه ای را در طی راپیمایی نداشت. با این وجود راه پیمایی 50km و 80 km به ترتیب باعث افزایش 25% و 38% تراز پلاسمای اسید اسکوبیت شده و احتمالاً افزایش هایی در سرعت سوخت ساز نئوکلئوتید پیرمیدن را نتیجه داده است. هر دو پیمایی باعث افزایش 10 تایی ترشح فسفوکیناس کراتین در پلاسمای می شود. به علاوه میزان پلاسمای، شاخص آُیب کبدی به تعداد 4 واحد تراز پلاسمای بیلی روبین، کراتین، ادره، گلوکز نیز افزایش واحدی داشتند. حجم کربونیل پروتئین پلاسما، شاخص آسیب اکسنده ای پروتئین در طی هر کدام از راه پیمایی ها به طور قابل ملاحظه ای کاهشیافت. این نتایج نشان داد که افزایش سرعت تنفس در طی وزش منجر به تولید بیشتر اکسیژن فعال نسبت به سیتم های آنتی اکسیدانی که نقش فیلتر را دارند، می شود. همچنین در این راستا توضیحات جالب توجهی برای ترشح موکلول ها در پلاسما ارائه شد. اکسیژن بدن در طی وزش شدید افزایش می یابد و استفاده از اکسیژن ماهیچه در طی وزش شدید می تواند به اندازه 100 – 200 برابر نسبت به حالت بی تحرکی افزایش یابد. متعاقباً، سرعت جریان الکترون در طی تنفس سریع میتوکندری در ماهیچه فعال می تواند منجر به افزایش ترشح الکترون و در نتیجه تولید اکسیژن فعال شود. اکسیژن فعال می تواند در طی و بعد از تمرین فیزیکی ماهیچه های فعال و در بافت هایی کخ دچار کم خونی شده اند، افزایش یابد. ارزیابی شده که 2 تا 5% از کل الکترون جاری به منظور تشکیل اکسیژن فعال اولیه کوتاه مدت مثل آنیون، رادیکال، سوپراکسایدف پراکساید هیدروژن و رادیکال هیدروکسیل، ترشح می شود، منبع اکسیژن فعال طی وزش، افزایش اکسداسیون، آسیب رسانی به پروتئین های آهن، شکست+ Ca ، هوموستاد و القا جریان تولید اکسیژن فعال رادیویی دارد. همچنین ترشح نئوتروفیل به ماهیچه بعد از آسیب ایجاد شده در اثر وزش می تواند تولید اکسیژن فعال رابه همراه داشته باشد. همچنین ذرات اکسیژن فعال می تواند منجر به آسیب بافت اکسید شده از جمله آسیب DNA و پراکسیداسیون چربی و اکسایش پروتئین شود. این گونه فرآیندها با پیدایش و افزایش بسیاری از بیمار ی ها در ارتباط است. سیستم دفاعی آنتی اکسیدانی در مقابل ذرات اکسیدان آزاد، شامل آنزیم ها و آنتی اکسیدان با جرم مولکولی کم مثل اسید اسکویت می باشد. آنتی اکسیدان ها با جرم مولکولی کم به راحتی درونسلول ها نفوذ می کند و در ناحیه مشخصی کنار هدف های محله ذرات اکسیژن فعال جمع می شوند. این آنتی اکسیدان ها در طی واکنش شان، بهذرات اکسیژن فعال مختلف تجزیه شده و می توانند مجدداً از طریق رژیم غذایی ذخیره شوند. مطالعات فعالیت های فیزیکی غیرطبیعی واقع می شوند،