جهان پیوسته در حال تغییر و دگرگونی است و با سرعت و شتاب سیر تکاملی خود را می پیماید. بشر سرگشته و گرفتار در این فرآیند شگفت انگیز، سوار بر سفینه ی زمانه دستخوش امواج طوفانی و سرکش، همچنان به پیش می رود و این سرنشین نگران و هراسیده از سرنوشت خویش، همواره کوشیده است تا سکان این زورق هست را در دست گیرد و آن را از میان تندابها و گرداب ها به ساحل امن برساند ولی هیهات که روزگار چندان بر وفق مراد انسان نیست. قرن ها و قرن ها در پی هم سپری شده اند تا غارنشین عصر حجر و پاریز سنگی به اسراری که در دل آهن و آتش نهفته است پی ببرد و سده های دیگر نیز که برای کتاب جهان هستی چشم بر هم زدنی است. ورق خورده است تا آدمی به اختراعاتی دست یابد و بتواند بر شماری از دشمنانش بلایای طبیعی و بیماریها و جز اینها غلبه کند و آسمان و زمین را جولانگاه خود سازد و پای بر افلاک گذارد یا دل کوه ها را بشکافد و سیلاب ها و غرقاب ها را مهار کند و به زعم خود حریفانش و مدعیانش را از میان بردارد و شکی نیست که انسان تا حدودی موفق گشته بر طبیعت پیرامون چیره شود و با تصرف و دست اندازی بر آن به شماری از آرزوهای کهنه و دیرینه اش برسد. اما چون به خود آمده ناگهان دریافته که همپای پیشرفت در زمینه های مختلف صنعتی، از قافله معرفت نفس و شناخت درون و شعور باطن و معنویت بسیار عقب مانده و مشکلات و عوارض روحی و روانی وی نه تنها درمان نشده، بلکه سیر قهقرا پیموده و از عصر دیرینه سنگی هم فراتر رفته و به دوران توحش رسیده است. هنوز هم قبیله نشینان آن سوی کوهها را خصم و عدو و حریف می انگارد و جنگ و خونریزی به راه می اندازد تا بر وسعت قلمرو خود بیافزاید و دشمنان را منکوب و نابود کند. در این کشایش بر تقلا، رقابت، مبارزه، نبرد، مشاجره و ستیزه خود افزوده و صحنه ی پیکار را فراخ تر کرده، تا صید و شکار بهتر و بیشتری به چنگ آورد. همین امر بر فشار و تنش و اضطراب و لاجرم حرص و طعمه وی افزوده و جسم و روح جانش با افکاری منفی جین گشته و عمر کوتاهش را صرف اندوختن مال و منال کرده تا در نهایت بهره ای ببرد که نامش را «پوچ» نهاده اند. افسوی کری قبت جان بر سرایده ای می گذارد که آن را «استرس» نامیده اند قدرت نامرئی و زورمندی که از ازل با بشر همراه و همراه بوده است ... فشار و ضربه ها و بار سنگین زندگی که صاحب خود را از پای در می آورد و این بار صیاد خود شکار افکار تنش آلود و استرس زای خویش می شود. لذت و شادمانی و شور و نشاط هستی از دنیای او رخت بر می بندد و روز به روز حلقه فشار خود را تنگ تر می سازد که اگر شخص به خود نیاید و به خانه عقل ننشیند و از اعماق گرداب استرس های خویش سر برون نیاورد هرگز روی آرامش و آسایش به خود نخواهد دید. از آن جایی که عصر حاضر را «دوران اضطراب و استرس» نامیده اند و پیچیدگی های جاری جامعه بشری، سرعت تغییرات و بی توجهی نسبت به زمینه های مذهبی و ایدئولوژیک و نظام اجتماعی و عاطفی خانواده برای افراد و اجتماع بشری تضادها و تعارض ها و اضطراب های جدیدی به وجود آورده است. استفاده از شیوه های درونی مؤثر و کارآمد ضروری می باشد. پیچیده شدن تمدن بشر و ارتباطات اجتماعی استرسهای تازه ای نیز پدید آورده است که مقابله با آنها برای هر فردی لازم و ضروری است. از طرفی نیز همه ی ما استعدادهای عظیم و کشف نشده ای برای رشد و تکامل و دگرگونی، توانایی یافتن معنایی ژرفتر، و دست یافتن به توفیق بیشتر زندگی بهره مندیم. بنابراین استفاده از این توانایی ها و استعدادها برای مقابله با انواع اضطراب ها و استرس هایی که در زندگی روزمره برایمان پدید می آید، امکان پذیر می باشد. تعریف اضطراب : مشکلات زیادی در رسیدن به تعریف دقیقی از اضطراب وجود دارد. اکثر نظریه پردازان بالانگ (1968) توافق نظر دارند که اضطراب یک مفهوم فرضی است. این مفهوم همچنین ذهنی است که وجود خارجی ندارد، اما ممکن است در توضیح پدیده های قابل مشاهده مفید باشد. لانگ (1969) یک الگوی سه نظامی از اضطراب پیشنهاد کرده است که در شناخت تعاریف بالقوه ی مختلف اضطراب کمک زیادی نموده است. اضطراب ممکن است بر حسب تفکر، به عنوان مثال من ترسیده ام، احساسات جسمی یا احساسات، مانند افزایش ضربان قلب، عرق کردن، تنش یا برحسب رفتارها، نظیر اجتناب از یک موقعیت یا فرارکردن تعبیر و تفسیر شود. نیمرخ اضطراب در اشخاص مختلف بر حسب اینکه کدام نظام بیشتر متأثر است متفاوت خواهد بود. این سه نظام با هم پیوستگی دارند و تأثیر می گذارند.