تاريخ مخابرات در ايران مخابرات در ايران همچون ديگر نقاط جهان با نصب اولين خط تلگراف در سال 1236 هجري خورسيديعني چهارده سال بعد از موفقيت مورس,بين‌ تهران وچمن سلطانيه در نزديكي زنجان (اردوگاه تابستاني ناصر‌الدين شاه)تحقق يافت. دو سال بعد خط تلگراف سلطانيه به سمت زنجان و تبريز و جلفا امتداد يافت و به شبكه تلگرافي روسيه پيوست. توسعه تلگراف بسياري از شهرها را سال به سال درنورديد.تا اينكه ايران در سال 1248 به عضويت اتحاديه بين‌المللي تلگراف درآمد.اداره تلگراف در سال 1255 به وزارت تلگراف ارتقاء يافت. مرحله دوم فناوري مخابرات با نصب تلفن آغاز مي‌شود.اگرچه اولين خط تلفن در حدود دوازده سال پس از اختراع آن,يعني سال 1269 در تهران راه‌اندازي شد,اما گسترش شبكه تلفن در ايران از سال 1320 آغاز گرديد. در سال 1269 بين دو ايستگاه ماشين دودي و شهر ري ارتباط تلفني برقرار شد.بعد از آن بين كامرانيه(شميران)و عمارت سلطنتي وزارت جنگ(تهران)و سپس مقر ييلاقي شاه(احتمالاً سلطنت‌آباد)و عمارت سلطنتي تهران ارتباط تلفني داير شد. در اول آبان‌ماه 1305 تلفن جديد برروي 2300 رشته كابل آماده بهره‌برداري شد.در مرداد 1308 به موجب تصويب‌نامه‌اي,رسيدگي به امور تلفن كه در دست شركتها بود,به وزارت پست و تلگراف واگذار و نام آن وزارتخانه به وزارت پست و تلگراف و تلفن تبديل گرديد.دوسال بعد سهام شركت‌هاي تلفن براي دولت خريداري و شركت سهامي تلفن ايران تأسيس شد.پس از شهريور 1320 همزمان با خروج نيروهاي متفقين از ايران,خطوط تلفن جديد(كارير)كه توسط آنان در ايران تأسيس شده بود,خريداري گرديد. روند توسعه كيفي و كمي مخابرات از مرحله تلفن مغناطيسي تا مرحله خودكار به تدريج ادامه يافت و در سال 1343 استفاده از شيوه ريز موج(مايكروويو) در مخابرات ايران آغاز و به دنبال آن در سال 1345 اولين كارخانه مخابراتي ايران تأسيس شد.راه‌اندازي و بهره‌برداري از ايستگاه زميني ماهواره‌اي شهيد‌قندي(اسدآباد)همدان و استفاده از اولين كابل ارتباطي بين شهريPCM بين تهران و كرج و ايجاد مركز آموزش مخابرات اقدامات بعدي بود. در سال 1349 مركز تحقيقات مخابرات پايه‌گذاري شد و در سال 1350 شركت مخابرات ايران با ساختاري جديد متولي تمامي مسائل مخابرات كشور شد و صنايع مخابراتي راه‌دور ايران نيز به منظور توليد تجهيزات مخابراتي راه‌دور در همين سال شكل گرفت. با پيروزي انقلاب اسلامي‌,آغاز جنگ تحميلي عراق برعليه ايران,مانع از توسعه فراگير شبكه مخابرات كشور شد. با اين وجود از سال 1357 (سال پيروزي انقلاب اسلامي)تا سال 1363,تعداد 351 هزارشماره تلفن در كشور داير شد.1363 روستا به شبكه ارتباطي كشور پيوست,101 شهر ارتباط بين‌شهري يافتند و 4083 تلفن همگاني شهري و بين‌شهري در نقاط مختلف كشور نصب شد. اولين طرح آزمايش كابل نوري(در مركز تحقيقات مخابرات)عملي شد و در سال 1364 كارخانه كابلهاي مخابراتي شهيد قندي يزد تأسيس يافت و در سال 68 به بهره‌برداري رسيد.درسال 1367 اولين كابل هم محور بين‌شهري از تهران به اصفهان متصل شد.در سال 1368 اولين مركز سوئيچنيگ ديجيتال دانشگاه تهران به بهره‌برداري رسيده و در همين سال اولين خط كابل نوري بين‌شهري تهران تا كرج آغاز گرديد. به دنبال اين تحولات در سال 1370 بهره‌برداري از اولين موج‌گير ماهواره‌اي اينمارست شروع شد.در سال 1371 موافقت اصولي براي ايجاد دانشكده علمي و كاربردي مخابرات كه با انقلاب فرهنگي در ساير دانشگاهها ادغام شده‌بود مجددا اخذ گرديد.در سال 1372 بهره‌برداري از اولين موجگيرهاي وي‌ست(VSAT)توسط شركت مخابرات ايران صورت گرفت.بهره‌برداري از مراكز SC ديجيتال در هشت شهر كشور و بهره‌برداري از مجتمع مخابراتي انقلاب اسلامي به عنوان دومين مركز مخابراتي ايران در تهران در همين سال آغاز شد.تحولات مهم در سال 1373 عبارت‌ بودند از توسعه شبكه تلفن تهران به يك ميليون و نهصد و چهل و پنج هزار شماره منصوبه وايجاد شبكه تلفن همراه در سال 1374 اساسنامه تأسيس شركت سهامي مخابرات استانها به تصويب مجلس شوراي اسلامي رسيد و در بهار سال 1375 اين شركتها فعاليت‌ خود را شروع كردند.در سال 1375 گسترش شبكه تلفن همراه در سطح 35 شهر و طراحي يك ميليون شماره تلفن‌همراه,همچنين اتصال90 شهر كشور به شبكه ارتباطات داده‌ها(ديتا) و توسعه شبكه وي‌ست به ميزان 70 درصد صورت گرفت.