مقدمه : اغلب زوجها آگاهند كه ازدواج با بحرانهاي دائمي سروكار دارد ومي دانند كه 40 تا 55 درصد زندگي هاي زناشويي احتمالا به جدايي وطلاق مي انجامد . در اين شرايط زوجهايي كه ازدواج ناموفق واز هم پاشيدنهاي روز افزون زندگي هاي زناشويي را مي بيند نگرانند كه اين اتفاق براي آنها تكرا نشود . تازه ازدواج كره ها سوار بر مركب عشق ودلبستگي ، رويايي جز ازدواج موفق در سر ندارند . اغلب آنها در آغاز معتقدند كه روابط آنان متفاوت از ديگران است وعشق عميق وخوشبختي آنها پشتوانه زندگي مشترك آنان خواهد بود . اما دير يا زود اغلب اين زوجها مي بينند كه براي برخورد با مسائل وتضادهايي كه به تدريج در زندگي مشتركشان ريشه مي دواند از آمادگي لازم بي بهره اند. حتي زوجهايي كه 30 يا 40سال پيش ازدواج كرده اند به اين نتيجه مي رسند كه ادامه زندگي مشترك بر ايشان غير ممكن شده است . از يك نظر عجيب است كه اين همه زندگي مشترك ازهم مي پاشد. لحظه اي به همه نيروهايي كه انتظار داريد از ادامه زندگي مشترك حراست كند توجه كنيد . دوست داشتن ومورد محبت قرار گرفتن مطمنا از جمله غني ترين تجربه هاي مودم هستند وبه اين كيفيت ساير امتيازات زندگي مشترك يعني صيميت ، باهم بودن رسيدگي به يكديگر ، امنيت عاطفي وخيلي چيزهاي ديگر را بيفزاييد تا بر شهرت متجرش افزوده شود مي بيند كسي هست كه روح خسته تان را آرام مي كند ، يا ياسها ودلتنگي هايتان را در مي تيزد وباشما در هيجانات زندگي واتفاقات خوشايند آن سهيم مي گردد روابط جنسي را داريد كه از جمله موهبتهاي زندگي مشترك است ورضايت خاطر ناشي از داشتن فرزند كه خود وسيله اي براي استهكام زندگي زناشويي است . نيازهاي عاطفي در ازدواج : نيازهاي اصلي عاطفي ، طرز رفتار اصولي براي ارائه مهر ومحبت ، دوست داشتن واقعي وعاطفي در رابطه زناشويي هفت نوع هستند كه عبارتند از : عشق ، مراقبت ، ادراك ، احترام ، ستايش ، پذيرش ، واعتماد ، زماني كه شخص احساس مي كند از نظر عاطفي تا مين مي باشد از تمام اين هفت نوع نيازهاي اصلي به اندازه درجات مختلف در وجودش قرار دارند . احساسات عاطفي مثبت مانند رضايت كامل ، صلح ، شادي ، مهرباني ، خشنودي ، هيجان ووفاداري ، هر زمان كه قادر به تامين نيازهاي عاطفي خودمان باشيم خود به خود ايجاد مي شوند از جمله مهم ترين نيازهاي اصلي عاطفي در ازدواج عشق است كه به بررسي آن مي پردازيم . عشق : عشق عبارت است از رفتار بين دو نفر نسبت به يكديگر كه در آن وصل ، اتحاد ، شركت ، يا رفتاري مشترك برقرار باشد بدون هر گونه داوري ويا ارزيابي چنين مي توان گفت ممكن است كه ما نسبت به هم تفاوت داشته باشيم ولي ما همچنين شبيه هم هستيم من خود را در تو وتو را در خود مي بينم از نظر فكري عشق از طريق درك ابراز مي شود در واقع شناسايي يك احساسي كه مي گويد : ( من به شيوه اي مشابه با تو ارتباط دارم ) از نظر عاطفي عشق به صورت همدلي وتلقين ابراز مي گردد وعشق يك نوع ارتباطي را اعلام مي كند كه مي گويد : ( من به احساسات تو ربط دارم ، من داراي احساسات مشابه احساسات توهستم ) از نظر جسمي عشق از طريق لمس كردن ابراز مي گردد. مراقبت : مراقبت رفتاري است كه بيانگر اين است كه شخصي نسبت به تامين وپاسخگويي به نياز ديگري خود را مسئول مي داند مراقبت كردن يعني ابراز توجه صميمانه وقبلي در ايجاد در رفاه براي ديگري زماني كه ما مواظب كسي هستيم نشانه اي وجود دارد كه معلوم مي كند كه ماتحت تاثير در رفاه بودن يا در رفاه نبودن او قرار گرفته ايم . هر اندازه يك نفر بيشتر مراقبت كند به همان اندازه بيشتر راغب حمايت كردن ديگران است مراقبت همچنين تعيين مي كند كه براي شخصي كه مراقب او هستم چه نكات وعواملي از اهميت برخوردارند . مراقبت كردن همسر خود را به او نشان مي دهد كه براي ما عزيز وشخص خاصي است . ادراك : ادراك بيانگر ارزش دادن به يك اظهار ، احساس يا وضعيت است ودر ادراك چنين فرض نيست كه پاسخ ها را همان لحظه بدانيم يك رفتار با ادراك از حالت ندانستن مطالب شروع مي شود از آنچه كه شنيده شده معنايش جمع آوري واستنباط مي گردد بعددر مورد آنچه كه باگفتگو رد وبدل شده ارزش يابي مي گردد. (از طريق ادراك مي توانيم دنياي بيرون را از نظر شخص ديگري رويت كنيم رفتار با ادراك نسبت به زن به او اين گونه مي فهماند كه : (قبل از اين كه در مورد نفر داوري كنيم ، ابتدا كفش هايم رادر مي آوريم و مدتي باكفش هاي تو راه مي روم بعد قضاوت مي كنم.)     احترام : رفتار توام با احترام ، حقوق ، خواسته ها ونيازهاي شخص ديگر را تصديق مي كند . آرزوها خواسته ها ونيازهاي ديگري را قبول دارد ، البته نه از روي ترس ،بلكه به خاطر اعتراف به ارزشهاي آن ، احترام مشخص كننده اين است كه شخص مورد احترام واقع شده تا چه اندازه عزيز وبا امنيت است نيازهايش تا چه حد مورد قبول مي باشد . رفتار محرمانه باعث مي گردد كه انسان نسبت به شخص ديگري كه سزاوار خدمت است واقعاً خدمت كند . قدر داني : ( يك رفتار قدر شناس ، از زحمات ورفتار پسنديده ديگري قدر داني مي نمايد معرف اين واقعيت است كه رفتا روخدمات وزحمات مشخص ديگر در برابر قدر شناس ، مورد قبول وتمجيد واقع شده است در واقع قدر شناسي ، واكنش طبيعي در برابر حمايت شخص ديگر از انسان است ارزش قائل شدن به كارها به ما اين انگيزه را القاء مي كند كه نسبت به ديگران با احساس لذت وشادي خدمت وكمك كنيم قدر داني تصديق كننده آن است كه از لطف ومحبت وخواست ديگران بهره مند شده ايم .     پذيرش : رفتار توام با پذيرش گوياي اين است كه وجود يا رفتار شخص ديگري با علاقه ورغبت واشتياق مورد قبول است تاييد كننده اين است كه ازشخص كاملا خوب استقبال مي گردد بدون شك پذيرش در مقابل قدر داني از محبت يا چيز ديگري است كه دريافت كرده ايم . اين رفتار و حالت در برابر كاري سطحي ، منفي ، انفعالي ، وغير قابل قبول ابراز نمي شود . پذيرش يك نفر معنايش اين است كه به اندازه كافي براي شما ارزش دارد . معنايش اين نيست كه فكر مي كنيد نياز به بهبود دادن ربطي به وضعيت ندارد بلكه چنين معنا مي دهد كه شما تلاشي در پيشرفت وبهبود دادن وضعيت به او نمي كنيد .پذيرش رفتاري است كه اشتباهات ديگران را مي بخشد .