فهرست: معماری تام مین معماری تادائو آندو معماری چارلز جنكز معماری فولدینگ       تام مین تام مین یکی از معماران فعال معاصر، به‌سال 1944 در واتربری لوس‌آنجلس بدنیا آمد؛او در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و هاروارد تحصیل کرد، پس از آن به تدریس دردانشگاه‌های کالفرنیای‌جنوبی و UCLA پرداخت. مین در سال 1972، کارش را به همراهمایکل روتوندی در بازار معماری آمریکا آغاز کرد. مین، مرفسیس را با جسارت تمام و باکمک سی و شش معمار پیر و جوان در سانتامونیکای ایالات‌متحده، به راه انداخت. در آنسال‌ها مرفسیس در مسابقات متعددی شرکت کرد و مقام‌هایی را هم به دست آورد. مهمترینجایزه او، پریتزکر (هم‌ارز نوبل معماری جهان) است که در سال 2005 برنده شد. مدالطلای AIA در سال 2001 نیز از جوایز ارزنده او است. آنچه در ادامه می‌خوانیدترجمه آزادی است برگرفته از مصاحبه Lara Tonnicchiبا تام مین به نقل از floornature.com. س. توماس مین غالبا تحت عنوان «پسربد معماری لس‌آنجلس» خوانده‌می‌شود؛طغیان‌گر دهه60. خیلی وقت‌ها خود شما نیز در مورد خودتان مثل یک بیگانه و خارجیصحبت می‌کنید.مورفسیس، اسمی که شما برای دفتر طراحی خودتان در سال1972 انتخاب کرده‌اید، خود تداعی‌کننده تمایل شدید شما برای تغییر و تفاوت است. ارائه یک تعریف خاص برای سبک معماری تام‌مین بسیار سخت و تاحد زیادی نشدنی‌است. شمابرنده جایزه بین‌المللی پریتزکر 2005 و اولین آمریکایی برنده این جایزه در طول14سال قبل از آن بوده‌اید. تعریف مشخص شما از معماری تام مین چیست؟ ج. حداقل پنجسوال در صحبت‌های شما وجودداشت! معماری یا هر هنر دیگری نیازمند یک جور فاصله بازندگی نرمال و هنجار است؛ فاصله از رفتار و قاعده کلی چیزها. یک سوال مطرح می‌شود وپاسخی متناسب با آن شکل می‌گیرد؛ پاسخی که می‌بایست منتقدانه باشد. معماری منتقدانهنیز درصدد آن است که بر مساله خاصی، متفاوت و جدای از معماری هنجار و نرمال، متمرکزشود. تصور می‌کنم مسیر من مانند خیلی دیگر از معماران، تمایل به نوعی مکاشفههست که در بعضی جاها منتقد هنجارها و قاعده هاست؛ منتقد آنچه که وجود دارد... وناچار است که متفاوت باشد و فاصله بگیرد و این انفصال و جدایی لازمه هر عملهنرمندانه‌ای است. شما خواه یک نویسنده باشید و یا شاعر یا فیلمساز، آنچه را کههستید ادیبانه و با الفاظ می‌سازید. این ساختن، خلق یک هویت است؛ هویتی که شمامی‌توانید داشته باشید.... اولین کار برای یک جوان خارج از دنیای مدرسه، فرمولهکردنِ گذشته و هویت خود اوست؛ اینجاست که من معماری را در نظام ارزشها قرار می‌دهم. من احساس می‌کنم مفهوم «پسر بد» گاهی اوقات تلاشی بود برای به حاشیه کشاندن من و بهنوعی قرنطینه کردن من... برخی می‌خواستند که مسیر حرکت من را دچار وقفه کنند و مننمی‌خواستم تسلیم شوم! من می‌خواستم درست همینجا و در مرکز باشم! ...اما در موردایده پسر بد نکته جالبی هم هست؛ نوعی مفهوم زیرکی و باهوشی را با خود دارد. معمارینیازمند پرسشهای پی‌درپی است ؛ یک کنجکاوی و پرسشگری سماجت‌آمیز که پایه هرگونه فکرکردنی باشد و این خصوصیت یک پسر بد است! معماری روندی تکاملی/تدریجی است و اینغیرعادی نیست که خیلی از معماران تا پنجاه‌سالگی و یا حتی نیمه دوم دهه ششم زندگیخود دست به کارهای جدی خود از حیث مقیاس و یا نوع کار، نزده‌اند. مِیر، فرانک گری ویا هرکس دیگری که شما دوست دارید انتخاب کنید. بایستی بسیار زیرک و با تجربه شدتا با دنیا، دنیای سیاست‌زده، دست‌وپنجه نرم کرد. معمار با پول سروکار دارد، باسرمایه‌گذاری‌های کلان... مردم باید احساس راحتی و آرامش کنند؛ معماری آزمایشی وتجربه‌گونه در یک طرف و هزینه‌کردن پول در طرف دیگر! ارتباطی بسیار پیچیده که بهمعمار اجازه می‌دهد به حیات حرفه‌ای خود برای حفظ آن دو ارزشِ کاملا متضاد ادامهدهد.