مقدمه واژه محیط زیست از نقطه نظر واژه شناسی به معنی اطراف است. بنابراین محیط زیست مجموعه‌ای از عناصر است که موجود را دربر می‌گیرد. هر نیرو ، ماده یا شرایطی که زندگی یک موجود را در هر مسیر احاطه کند و بر روی آن تاثیر بگذارد، به عنوان عاملی از محیط زیست به شمار می‌رود. این عوامل به صور گوناگون ، به صورت عوامل زیست محیطی یا بوم شناختی آب یا عوامل ساده‌ای نامیده می‌شوند که ممکن است زنده یا غیر زنده باشند. مجموع تمام این عوامل محیط زیست ، یک موجود را ایجاد می‌کند. در محلی که یک موجود زندگی می‌کند، مسکن طبیعی ، یک مجموعه ویژه از شرایط زیست محیطی را ارائه می‌دهد.   عوامل موثر درتعادل طبيعي اکوسیستم آب و هوا از این عوامل می‌توان به نور ، دما ، رطوبت هوا ، جو زمین ، باد و آتش اشاره کرد. تاثیر نور بر روی حیات گیاهی در اکوسیستم در تولید کلروفیل ، تاثیر بر میزان تعرق ، توزیع گیاهان به موجب عرض جغرافیایی و فتوپریودیسم و بر روی جانوران به صورت تاثیر بر سوخت و ساز ، تولید مثل ، توسعه ، تغییرات رنگ و ... می‌باشد. دما بر روی گیاهان و جانوارن بر روی متابولیسم ، تولید مثل و رنگ و مورفولوژی آنها تاثیر می‌گذارد. رطوبت نقش مهمی را به طرق گوناگون در زندگی گیاهان و جانوران ، ایفا می‌کند. عوامل ادافیک به کنترل‌های زیست محیطی که به خاک وابسته هستند، عوامل ادافیک می‌گویند. اهمیت خاک به عنوان مهمترین عامل زیست محیطی برای همگان مشهور است. در جغرافیای زیستی رابطه بین خاک و رشد گیاهان با اشاره ویژه به نقش آن در عرضه مواد مغذی معدنی از اهمیت زیادی برخوردار است. ناهمواری اجتماعات گیاهی با افزایش ارتفاع ، ناهمواریها و کوهها تغییر می‌کنند. سطح برجستگی تمام عوامل زیست محیطی آب و هوایی را دگرگون می‌سازد. آثار اساسی تغییر ارتفاع جغرافیایی توسعه تغییرات محلی دامنه‌ها ، شیبها و شکل آنها افزایش می‌یابد تا موزائیک اکوسیستم‌ها را که ارتباط نزدیکی با شکل خشکی دارند ، ایجاد کنند. توالی گرچه اجتماع نمونه ، تعادل را با شرایط متداول زیست برقرار می‌کند، در طبیعت این مورد به سختی می‌تواند واقعی باشد. اجتماعات پایدار نیستند ولی دینامیک هستند و در زمان و مکان کم و بیش منظم تغییر پیدا می‌کنند. محیط زیست بنا به تغییرات در عوامل آب و هوایی و فیزیوگرافیکی و فعالیتهای گونه‌های اجتماعی آنها در حال تغییر است. این تغییرات ادامه می‌یابد و اجتماعات متوالی یکی پس از دیگری در همان پهنه توسعه پیدا می‌کنند تا اجتماع پایانی برای دوره زمانی ویژه‌ای کم و بیش پایدار شود. حالت برای اولین بار عبارت توالی را برای تغییرات در اجتماعات مورد استفاده قرار داد.   اجتماعات کم و بیش پایدار در توالی که قادر به برقراری نوعی تعادل با شرایط زیست محیطی یک پهنه هستند، توسعه یک اصطلاح که برای اولین بار دانشمندی به نام کلمنتز در سال 1916 آن را ابداع کرد، یعنی اوج مشخص می‌شوند. این دانشمند اوج را به این صورت توضیح می‌دهد. اوج یک واحد است و شاخص آب و هوای یک پهنه بشمار می‌رود. در یک پهنه آب و هوایی ویژه اجتماعات اوج تنها با گونه‌های غالب مشخص می‌شوند. اجتماع اوج برای یک موجود به مانند متولد شدن ، رشد ، توسعه و بالغ شدن می‌تواند مطرح گردد.