هوالعلیم   عطار نیشابوری   زندگی نامه   فریدالدین ابو حامد محمد بن ابو بكر ابراهیم بن اسحاق عطار نیشابوری یكی از شعرا و عارفان نام آور ایران در اواخر قرن ششم و اویل قرن هفتم هجری قمری است. نام پدر عطار هم ابراهیم و كنیه او ابوبكر است و بعضی به اشتباه جز این نوشتهاند مادر او هم چنانكه از فحوای كلام عطار بر میآید، زنی اهل معنی و خلوت گزیده بود. عطار در وصف مادر خود سروده است.   اگر چه رابعه صد تهمتن بود ولیكن ثائبه این نیك زن بود چنان پشم قوی داشت آن ضعیفه كه ملك شرع را روی خلیفه....   سال تولد شیخ را اكثر مورخان ۵۱۲ یا ۵۱۳ در كدكن نیشابور نگاشتهاند، كه به دلایلی نادرست است زیرا اگر شهادت او را در سال ۶۱۸ و در قتل عام نیشابور به دست مغول درست بدانیم به ناچار باید مدت عمر او را یكصد و شش سال پنداشت كه این نظر، با اشعار شیخ كه عمر خود را از سیسالگی تا هفتاد و اند سالگی ذكر كرده سازگار نیست. آخرین باری كه عطار از شماره عمر خود سخن گفته، به عدد هفتاد و اند اشاره كرده است:   مرگ درآورد پیش، وادی صد ساله راه / عمر تو افكند شست بر سر هفتاد و اند   بنابراین شیخ بیش از هفتاد سال و كمتر از هشتاد سال عمر داشته است و اگر بپذیریم عطار در سال ۶۱۸ به دست مغولان به شهادت رسید و در آن تاریخ نزدیك به هشتاد سال سن داشته، پس فرض ولادت او در حدود سال ۵۴۰ به واقع نزدیكتر است. از دوران كودكی او اطلاعی در دست نیست جز اینكه پدرش در شهر شادیاخ به شغل عطاری كه همان دارو فروشی بود مشغول بوده كه بسیار هم در این كار ماهر بود و بعد از وفات پدر فریدالدین كار پدر را ادامه می دهد و به شغل عطاری مشغول می شود . به داروخانه پانصد شخص بودند/ كه در هر روز نبضم مینمودند و در همان ایام شعر هم میسرود و دو كتاب معروف مصیبتنامه و الهی نامه را در داروخانه آغاز كرد.   مصیبتنامه كاندوه جهان است / الهی نامه كاسرار عیان است به داروخانه كردم هر دو آغاز / چه گویم زود رستم زان و این، باز   ظاهرا اشتغال به كار طبابت و اداره كردن داروخانهای پر رونق كه هر روز پانصد شخص در آنجا نبض مینمودند، عطار را از هر كس بینیاز میكرد   بحمدا... كه در دین بالغم من / به دنیا از همه كس فارغم من   و به همین سبب است كه شیخ زبان به مدح شاهان نیالود و قدر و منزلت سخن را نكاست و لطافت شعر خود را به دون همتی تیره نساخت.