بررسی دیابت و علائم و عوارض و کنترل آن و بررسی کیفیت زندگی در افراد دیابتی           كيفيت زندگي به طور كلي به عنوان درجاتي از رضامندي و نيل به نيازها در زمينه‌هاي فيزيكي، اجتماعي، روان شد ساختماني و رفتاري ˆ فعاليتي و از آن مهم‌تر احساس خوب بودن تعريف مي‌گردد. كاربرد اين مفهوم در تحقيقات پزشكي و پرستاري به عنوان يك شاخص مهم از سلامت فردي و نيز شاخصي براي تصميم‌گيري و قضاوت در مورد سلامت كلي جامعه و نيز بررسي تاثير درمان در بيماري‌هاي مزمن در دهه‌هاي گذشته رو به افزايش چشمگير بوده است . در ميان خيل عظيم بيماري‌هاي مزمن: ديابت بالاترين سطح را از نظر شيوع به خود اختصاص داده و در سراسر جهان و نيز كشور ما ساليانه رو به افزايش بوده است . به طوري كه بر طبق گزارشات انجمن ديابت ايران تنها تا سال 1372 حدود يك ميليون و پانصد هزار نفر بيمار مبتلا به ديابت در كشور شناسايي شده‌اند. درمان و كنترل اين بيماري همچنين مستلزم صرف هزينه‌اي بسيار زياد مي‌باشد، به طوري كه بر طبق گزارش سازمان بهداشت جهاني در حال حاضر سالانه حدود 92 ميليارد براي بيماران مبتلا به ديابت در كشورهاي گوناگون جهان هزينه مي‌شود و اين هزينه طي 5 سال گذشته 350 درصد افزايش نيز يافته است . در ميان دو نوع شايع ديابت وابسته و غيروابسته به انسولين، خصوصا نوع وابسته به انسولين كه بر طبق آمارها از 10 سال پيش تاكنون رو به تزايد نيز بوده است به علت سن شروع پائين‌تر و خصوصيات ويژه آن، محدوديت‌هاي بسياري را از قبيل اجبار در تزريق مكرر انسولين و تامين هزينه آن و اجبار در رعايت رژيم غذايي و عفونت‌هاي مكرر احتمال بستري شدن مكرر در بيمارستان به علت عوارض بيماري و محدوديت‌هايي در زمينه، توليدمثل و تشكيل خانواده و اشتغال به كار براي فرد ديابتي ايجاد مي‌نمايد. با توجه به اينكه هدف اصلي از درمان تمامي بيماري‌هاي مزمن ارتقاء سطح كيفيت زندگي بيماران بوده و در همين رابطه پژوهش‌هاي متعددي در ساير كشورهاي جهان در زمينه بررسي كيفيت زندگي و نگرش به آن از سوي بيماران مبتلا به يك بيماري مزمن و اثرات بيماري مزمن و نحوه درمان و مراقبت آن بر جنبه‌هاي مختلف زندگي و ابعاد گوناگون شخصيت افراد ديابتي صورت پذيرفته ولي تاكنون پژوهشي در رابطه با بيماران ديابتي در كشور ما با توجه به شيوع بالاي ديابت در كشور و با بافت فرهنگي خاص جامعه ما انجام نپذيرفته، پژوهشگر قصد دارد پژوهش حاضر را در جهت بررسي نگرش بيماران تحت درمان با انسولين در مورد كيفيت زندگي و به منظور خالص‌تر كردن نتايج آن در مقايسه با افراد سالم جامعه به انجام رساند و از آنجا كه بررسي ديدگاه افراد در مورد كيفيت زندگي خود مي‌تواند معيار ارزشمندي از سطح سلامت و ميزان كارآيي يا از كارافتادگي افراد باشد. مقدمه بعلت تغيير شيوه زندگي در كشورهاي صنعتي و در حال توسعه و وجود عوامل مستعدكننده‌اي نظير چاقي، استرس، كم تحركي و رژيم‌هاي غيربهداشتي، بروز بيماريهاي غيرواگير در اين جوامع بيشتر مي‌باشد. از آنجايي كه اكثر بيماريهاي غيرواگير مزمن و دائمي هستند، لذا اين دسته از بيماران از زمان ابتلاء تا پايان عمر نيازمند مراقبت‌هاي بهداشتي دقيق و وسيعي خواهند بود و همچنين با توجه به بروز علائم، اساساً از كيفيت زندگي خوبي برخوردار نخواهند بود و حتي عليرغم تأمين نيازهاي بهداشتي درماني براي اين دسته از بيماران متأسفانه درصد قابل توجهي از توان كاري و اقتصادي را از دست خواهند داد. ديابت از زمانهاي كهن براي بشر شناخه شده بود. در يكي از متون هندي كه مربوط به حدود 2600 سال قبل است به شيرين بودن ادرار بعضي از بيماران اشاره شده است با وجود قرنها سابقه آشنايي و توجه پزشكان به بيماري قند هنوز تنها در 5% موارد مي‌توان به دقت علت پيدايش اين بيماري را مشخص كرد. بيماري قند (ديابت) شايعترين و مهمترين بيماري ناشي از اختلالات متابوليك است و يكي از علل عمده مرگ و مير و ناتواني در بسياري از كشورها و پنجمين علت عمده مرگ و مير را در جوامع غربي تشكيل مي‌دهد. شيوع بيماري كاملاً مشخص نيست ولي به نظر مي‌رسد در اجتماعات مختلف 3 2% افراد مبتلا به اين بيماري باشند.