دورنماي تاريخي: سياست هاي فرهنگي وابزارهاي اعمال آن : شكل گيري سياست هاي فرهنگي ملي فنلاند را از اواسط قرن نوزدهم تا اواخر قرن بيستم تقريبا مي توان به چهار مرحله تقسيم كرد : دوران نظام پشتيباني از دهه 1860 تا دهه 1960 ظهور نظام رفاه اجتماعي وبيان اشكار اهدا ف سياستگذاري فرهنگي از اواخر دهه1960 تا دهه 1980 تحول پس از ظهور نظام رفاه اجتماعي در اواخر دهه1990 چهار عامل از نظر تاريخي در شكل گيري اين تحولات نقش داشته اند : جنبش هاي مدني كه به رغم تفاوتهاي زباني و فكري ، موجب شكل گيري فرهنگي واحد شدند . اشتياق براي ارتقاي هويت فرهنگي فنلاند كه در سياست هاي دولت مركزي براي پيشرفت هنرها و هنرمندان منعكس بود . تعهد شهرداري ها (نهادهاي اساسي در دولت محلي ومستقل فنلاند ) براي ارائه خدمات فرهنگي به شهروندان و افزايش علاقه آنها به هنر و نيز مشاركتشان در هنرهاي غيرحرفه اي . بخش صنايع كه بدون در نظر گرفتن منافع مالي ،اعتبار محصولات فرهنگي را كه كمتر سود آور بودند، تقويت كرد . پايه هاي فرهنگ ملي فنلاند تحت رژيم تزاري روسيه (19171809) گذاشته ونهادينه شد كه همراه با "دولت ملي" يعني سناي دوك نشين خودمختار فنلاند، از شكل گيري هنر و زندگي فرهنگي دوزبانه فنلاند حمايت ميكرد . پس از استقلال فنلاند ، دولت جديد اين نقش پشتيبان را به عهده گرفت و به شكل دادن به هويت و وحدت ملي بر اساس ميراث فرهنگي حاصل از دوره ي حاكميت روسيه و بعضا بر اساس ميراث فرهنگي حاكميت پيشين سوئد در قرن هفتم ادامه داد . در پنج دهه نخست استقلال ، كه با يك جنگ داخلي و دو جنگ خارجي با اتحاد جماهير شوروي سابق همراه بود ، توجه به اين هويت و وحدت ملي حتي بيش از پيش به صورت هدف غالب در سياستگذاري هنري و فرهنگي ملي جلوه نمود . اهداف ديگر نظير ارتقاء نوآوري ، تقويت مشاركت در عرضه هنر و مردم سالاري فرهنگي در دهه 1960 به تدريج شكل گرفت و با اهداف اقتصادي و اجتماعي دهه1970 يعني زماني كه موضوع نظام رفاه اجتماعي به شكل جامع تر پذيرفته و اجرا مي شد ، گره خورد . حمايت هاي عمومي از هنر و فرهنگ حتي پيش از تولد نظام رفاه اجتماعي از مرحله پشتيباني لفظي فراتر رفته بود . شهرداري ها به تدريج مسئوليت آموزش بزرگسالان و حفظ كتابخانه هاي عمومي را از انجمنهاي شهري گرفتند و دولت (دولت مركزي) پرداخت يارانه به انها را به صورت منظم آغاز كرد . نقش دولت در حمايت از اين بخشها پيش از آن در دهه 1920 به صورت قانوني تعريف شده بود و در اين خصوص مسئوليت پذيري مالي مشترك دولت و شهرداريها به يكي از ستونهاي شكل گيري سياست فرهنگي معاصر فنلاند تبديل شد . پايه هاي مالي گسترده تر در حمايت عمومي از هنرها ، مؤسسات فرهنگي و خدمات فرهنگي به شكل قانوني در دهه 1960 و 1970 به وجود آمد .نظام حمايت دولتي از هنرمندان مبناي قانوني خود را در اواخر دهه 1960 به دست آورد و حمايت دولتي از فعاليت هاي فرهنگي غير سازماني در اوايل دهه1980 شكل گرفت . گرچه برخي از مؤسسات ملي (به خصوص اوپراي ملي و تئاتر ملي ) جايگاه غير دولتي خود را از نظر حقوقي حفظ كردند ، روند" ملي كردن " فرهنگ فنلاند و مؤسسات هنري آن در دهه 1970 شتاب بيشتري گرفت و اين روند در دهه 1990 ادامه يافت. توجه به مؤسسات فعال در آموزش عالي هنري ، جايگاه دانشگاههاي دولتي در اين ميان ، وابسته كردن موزه ها و اركسترهاي محلي به شهرداريها نيز به موازات اين تحولات صورت گرفت و در پايان دهه1980 و آغاز دهه 1990 ، تامين مالي آنها به صورت يك نظام فرعي در قالب نظام جديد پرداخت يارانه قانوني دولت به شهرداريها ، تعريف شد . اين امر علاوه بر يك قانون مالي جديد ، به تدوين قوانيني در خصوص موزه ها و تئاتر و اركسترها انجاميد و تامين مالي تعداد اندكي از مؤسسات فرهنگي و هنري (ازجمله تئاتر ملي و اوپراي ملي ) به بررسي و صلاحديدهاي سالانه واگذار شد . مؤسسات بهره مند از كمكهاي دولتي نظير نگارخانه ملي هنر و دانشگاههاي هنر مستقيما سهمي از بودجه دولت را دريافت كردند . نگاه كلي فوق نشان مي دهد كه عمده ترين راههاي اعمال سياستگذاري هاي فرهنگي فنلاند از نظر تاريخي عبارتند از: حمايت مستقيم از هنرها ، هنرمندان و خلاقيت هنري ، شامل آموزش هنر و آموزش حرفه اي هنرمندان (آموزش فوق برنامه موسيقي و هنر ، آموزش حرفه اي در مدارس هنر ، دانشكده هاي پلي تكنيك و دانشگاههاي هنر ) . فعاليت دولت مركزي و شهرداريها در خصوص ما لكيت عمومي و تا مين مالي مشترك مؤسسات هنري ، شامل مالكيت و فعال كردن شركت راديو و تلويزيون دولتي اعطاي يارانه هاي نسبتا معمولي به صنايع فرهنگي و... ارتقاء بخشيدن همكاريهاي فرهنگي بين المللي از طريق ديپلماسي فرهنگي جامعه فنلاند و وفاداريش به منطق ابتدايي شكل گيري نظام رفاه اجتماعي ، در اواخر دهه 1990 و نخستين سالهاي قرن بيست و يكم تغيير كرد . اين تغييرات تحت تا ثير ركورد اقتصادي شديد در سالهاي 1991 تا 1993 به وجود آمد . تغييرات از اواسط دهه 1990 به بعد ، نظام اداره كننده جديدي را تحت تاثير سمت و سوي بازار نو آزادي گرا ، در چارچوب يكپارچگي در اروپا ، توسعه اتحاديه اروپا و جامعه جهاني اطلاعات و بازار جهاني كالا ها و خدمات فرهنگي ، شكل داد . تغييراتي كه در دهه 1990 و آغاز هزاره جديد رخ داد ، تا حدودي نقش دولت و شهرداريها را در حمايت مستقيم از خلاقيت هاي هنري و نيز در ارائه خدمات فرهنگي كاهش داد . در همين حال جايگاه مسئولان دولتي در فراهم كردن سرمايه ساخت ساختمانها و تا سيسات و نيز آموزش تخصصي براي نيروي انساني خلاق (هنرمندان ، نيروهاي حرفه اي در خدمات فرهنگي و عرصه هاي جديد مرتبط با آن ) بيش از هميشه اهميت يافته است . عضويت در اتحاديه اروپا و سياستگذاري اتحاديه اروپا ، به ويژه برنامه هايي كه در قالب صندوق هاي ساختاري بودجه آنها تامين مي شود ، سياستگذاري فرهنگي دولتي را كاملا به تحولات شهري ومنطقه اي و سياستگذاري هاي مربوط به حفظ انسجام اجتماعي مرتبط ساخته است .