فرمت فایل: ورد –Word و قابل ویرایش تعداد صفحات: 74     در مقاطع عمومی معابد یونان تنوع کمتری به چشم می خورد و این گونه به نظر می رسد که از آغاز،دو ایده ی اصلی به نام های نظام دوریک (Doric) و نظام ایونیک (lonic) وجود داشته است .البته سبک دیگری به نام کرنتین (Corinthian) نیز وجود داشته (شکل 3) که جزو سبک ایونیک است.این سبک ها همه ی جنبه های معابد را-از جمله شکل ،حالت و تناسبات –تععین می کند .در نگاه اولیه و گذرا ، سبک دوریک بسیار ساده و کودکانه به نظر می رسد وزیرا ترکیبی از تیر و ستون است .این ستون ها از یک نعل درگاه که بر روی ان یک عنصر سه گوش (سنتوری) قرالر گرفته است محافظت می کنند و می توان گفت این ترکیب یکی از ساده ترین و آشکارترین سیستم های سازه و فرم ساختمان است. در زیر طاقگان یک ردیف ستون (Colonnade) با ورقه ای که به وسیله ی این ستون ها ایجاد شده و سطح سختی است به نام (Crepidoma) ، قرار دارد .این پایه بلند ، ساختمان را در سطحی بالاتر از سطح زمین نگه می دارد و به خاطر اینکه مشکل نقل و انتقال و رفت وآمد حل شود، به صورت سه پله بزرگ ساخته شده است که بر روی پله سوم معبد قرار می گیرد .ارتفاع نهایی این پلکان معمولا" برابر کمترین قطر ستو ن است در واقع می توان چنین گفت که پلکان دوریک مشخصا" متناسب با معبد است یا ناظر. بدنه ی ستون دوریک مستقیم و بدون پایه است و بر روی صفحه ی ستون بند (Stylobate) قرار گرفته است.ستون دوریک از پایین به بالا باریک می شود ولی در قسمت های میانی دارای نوعی تحدب است. تحدب میله ستون یکی از خصوصیات جالب این سبک به شمار می آید .بدنه ی ستون به صورت شیار دار است و در محیط ستون حدود 20 شیار وجود دارد که با مرزهای به نام تیزه (arris ) از هم جدا می شوند.ترکیب شیار ها و تحدب میله ستون ، نوعی ارتجاع خود به خودی است و باعث ایجاد خطای حسی و بصری می شود. سر ستون دوریک از سه قسمت تشکیل شده است: 1) سر ستونی(Abacus) 2) بالشتکی(Echinus) 3) گیلوی سر ستون(Necking) سر ستونی بوک مکعب شکل است که بار را از سنتوری می گیردو به بالشتکی ،و آن هم به گیلویی منتقل می کند .سپس این نیرو از طریقه ی بدنه ی ستون به زمین می رسد. فرس(Architrave) جزء سنتوری دوریک است ، که بر روی ستون ها قرار گرفته و افریز(Frieze) که در بالای فرسب واقع شده است ، یکی از پایدارترین و مشخص ترین شیوه های این سبک به شمار می آید .در قسمت های افریز شیارهای عمودی به نام سه ترکی ها (Triglyph) و مابین انها سطوح مربع شکل به نام چها گوش افریز (Metope) واقع شده اند. در زیر افریز ردیف باریکی از قالب گیری (Molding) ابزار یا زنجیرهای تزیینی مغزی افریز (Taenia) قرار دارند که از عناصر مستطیل مانندی (Regulae) آویزان شده و به میخ های مخروطی ابچکان (Guttae) متصل گردیده اند . قسمت قرنیز (Comice) در واقع المانی افقی است که در سرتاسر محیط معبد دور می خورد و عملکرد ان ایجا خط مشخصی بین ساختمان و آسمان است و نتیجه آن حرکت ،لبه تیزی است که سبک را به پایین می رساند .در قسمت پایین یک سری عناصر سه گوش بیرون زده قرار می گیرد و از هریک از این عناصر هجده میخ مخروطی ابچکان در سه ردیف شش تایی آویزان است که اندازه و فواصل انها برابر کتیبه است .در بالای المان افقی یک قرنیز ساده تر و سبک تر به شکل مثلث متساوی الساقین قرار گرفته است که در نهایت فرورفتگی عمیق سینه سنتوری (Tympanum) را شکل می دهد.این سیستم سنتوری که دورن خود ترکیبات مجسمه ای زیبا و متنوع دارد.به عنوانت عنصری شاخص در معماری مطرح است .برای مثال(18) می توان از سنتوری های معابد در المپیای آتن و جزء ان نام برد. نقوش بر جای مانده که در معابد مشاهده می شود تا حدودی می تواند گمراه کننده نیز باشد ؛ چون با مرور زمان ، خطوط اصلی تزیینات از بین رفته اند ولی برداشت هایی که از این موضوعات می شود به گونه ای است که در طرح های تزیینی عمدتا" از اشکال مجسمه ای شکل در چهار گوشه ی افریزها و سنتوری ها استفاده می شد.در ابتدا این تزیینات بیشتر در قسمت فوقانی و سقف بنا وجود داشتند که بیشترین آثارشان نیز در پیکرهای بالای سنتوری ظاهر می شدند .قطعات مجسمه ای بزرگ که در مرگز و گوشه ی سنتوری قرار دارند به شکل اله، هیولا، انسان و سایر عناصر ساخته شده اند .معابدی نیز چنین کشف شده اند که بسیار پر زرق و برق اندو با رنگهای روشن تزیین شده اند. در نمونه ای از معابد کشف شده در بریدگی های شیار سه ترکی به رنگ سیاه ، آبیتیره ، چهار گوشه افریزها به رنگ قرمز و عوامل سازه با اندود سفید ، طلایی،ارغوانی ، وسایر رنگ ها تزیین شده اند. البته این نکته را نیز باید اشاره کرد که وجود رنگ های مختلف در چهار گوشه افریزها ،سنتوری ها و پیکره های بالای سنتوری صرفا" جنبه تزیینی نداشته است بلکه اینها نوعی تعادل نیز بین اشکال ایجاد می کردند .در میان پوسته ی ستون دار خارجی معابد دور ستون دوریک ،سلا قرار گرفته که چهار دیوار کناری معبد ، به منزله ی خانه های خدایان است.تنها وجود سلا برای ایجاد معبد کافی است؛ همانطور که در برخی از نمونه های کوچک تر دیده می شود.می توان این سوال را مطرح کرد که: داخل سلا در معابد دوریک چگونه به نظر می رسد؟ سقف سلا کاملا" پوشیده و داخل ان تاریک بوده و راه ورودی تنها منفذ برای نور روز بود .بسته بودن قسمت فوقانی سلا به وسیله سقف بیرونی و قالب بندی درون سقف صورت می گرفت که اجرای ان با توجه به سیستم سازه ای یونانیان کار مشکلی بود .یونانیان هیچ گاه سیستم سازه ای دیگری جزتیر و ستون را به وجود نیاوردند .وقتی که قوس به وسیله ی یونانیان دوره ی تاریخی هلنی پدیدار گشت، صرفا" به عنوان تدبیری تزیینی به کار می رفت .در وعابد دوریک معمولا" داخل سلا به وسیله ی ردیفی از ستون ها به راهروهای جانبی تقسیم می گردید .این ستون های داخلی اکثرا" حالت تزیینی داشتند و نه سازه ای ؛و از لحاظ ظرفیت هم داخل سلا بزرگ تر و بیشتر از داخل ان بود. وقتی چشمان ما به اشکال بیرونی سبک دوریک عادت کند ، در ابتدا درک نظم و سیستم درونی ان، کمی مشکل به نظر می اید .با توجه به ادای مراسم مذهبی در داخل سلا فضای بیشتری در قسمت داخلی بنا مورد نیاز بود و اگر می خواستند که طبق نظام دوریک با ستون های داخلی عمل کنند .با توجه به ارتباط قطر و ارتفاع ستون های دوریک و ارتفاع زیاد ،ستون های داخلی بسیار قطور می شدند و فضای زیادی را در درون سلا اشغال می کردند .برای رفع این مشکل ،در معابدی چون پوزئیدون(19) و پستوم ستون های دوریک را در دو ردیف قرار دادند(شکل 4).