فرمت فایل: ورد –Word و قابل ویرایش تعداد صفحات: 27     التهاب اپی فیز استخوان پاشنه : استخوان پاشنه نیز مانند همۀ استخوانهای دیگر از چند قسمت تشکیل شده است؛ وقتی کودک رشد می کند این قسمتها به یکدیگر می پپوندند. اگر به هر دلیل، خون رسانی به استخوان پاشنه کافی نباشد لبۀ پشتی آن به بقیۀ تودۀ استخوانی که حجیمتر است کاملاً متصل نمی شود. علت معمول این عارضه وارد آمدن ضربۀ مکرر به پاشنه است، مثلاً هنگامی که کودک بیش از اندازه می دود یا در ژیمناستیک روی سطوح سخت پرش می کند، این عارضه در دو طرف قسمت پشتی پاشنه احساس می شود. در این حالت هر گونه فشار روی پاشنه – مانند کوبیدن، دویدن، یا پریدن – باعث آزردگی می شود. این عارضه معمولاً در نوجوانان دوازده تا شانزده ساله رخ می دهد؛ برای بهبود آن باید از هر گونه فعالیت دردناک اجتناب کرد و برای کاستن از میزان ضربه باید هنگام پیاده روی از بالشتک پاشنه استفاده نمود. اگر کودک ورزش را به همان شکل سابق ادامه دهد ممکن است این درد ماهها باقی بماند؛ در حالی که چند هفته استراحت کردن معمولاً باعث بهبود آن می شود. فعالیتهای بدون درد، مانند شنا و دوچرخه سواری را در دورۀ استراحت می توان با اطمینان خاطر انجام داد.   التهاب نیام کف پایی : تغییر در نوع کفش یا الگوی حرکات پا، مثلاً به دلیل رو آوردن به نوعی فعالیت جدید، ممکن استن باعث ضرب دیدگی نیام کف پایی شود. در این عارضه محل اتصال نیام کف پایی به استخوان پاشنه معمولاً دردناک و قسمت پیشین پاشنه به هنگام لمس کردن حساس می شود. راه رفت، دویدن و بلند شدن از حالت نشسته باعث آزردگی پاشنه می شود. کشیدگی کف پا، مثلاً گرفتن پا یا انگشتان پا و کشیدن آن به سمت خود، سبب ایجاد درد می شود. درمان تخصصی عبارت است از تزریق دارو و / یا درمان الکتریکی. گذاشتن یک محافظ نرم زیر قوس پا مانع از وارد آمدن فشار ب نیام کف پایی می شود. از فعالیتهای دردناک باید دوری کرد. هنگامی که حساسیت زری پاشنه با لمس کردن آن از بین رفت می توان ورزش را از سر گرفت.   کشیدگی رباط «فنری» : تغییر در فعالیتهای طبیعی که باعث کش آمدن بیش از حد رباط فنری شود به کشیدگی این رباط می انجامد. محل درد این عارضه در کف پا رو به جلو و به قوس داخلی نزدیکتر است. درمان این عارضه مشابه درمان التهاب نیام کف پایی است؛ گذاشتن محافظ برای قوس پا به منظور کاهش درد اولیه، بخش مهمی از درمان را تشکیل می دهد.   درد کف پا : درد کف پا اصطلاحی کلی است که به درد قسمت پیشین پا، یعنی قسمتی که بین دو انتهای استخوانهای کف پایی قرار دارد، اطلاق می شود. این درد ممکن است همراه با، یا ناشی از، نقایص ساختمانی – مثلاً پر تقعری قوس کف پا – باشد. درمان این ناراحتی، نقایص پا را اصلاح و عملکرد پا را بهبود می بخشد و معمولاً از دو طریق حاصل می شود : یکی ورزشهایی برای بهبود تعادل در فعالیتهای عضلات پا و دیگری استفاده از مخافظهای پا برای ردیف کردن مفصلها از نظر مکانیکی. نوع اختصاصی تری از درد کف پا عارضه ای است به نام «درد کف پایی مورتون» یا نورومای بین انگشتی. این عارضه بندرت رخ می دهد و در آن، به حای درد عمومی، درد موضعی شدیدی بین دو انتهای استخوانهای کف پایی در قسمت پیشین پا احساس می شود. این درد با بیرون آوردن پا از کفش و مالیدن یا تسکین می یابد. علت این درد، تورم رشتۀ عصبی بین دو استخوان کف پایی است. التهاب باعث می شود که گاهی این عصب بین دو استخوان گیر افتد و فشرده شود که این حالت موجب بروز دردی شبیه فرو کردن خنجر در محل می گردد. اگر این تورم یا نوروما، خیلی بزرگ باشد، هنگامی که محل را با دو انگشت از بالا و پایین فشار دهید یا قسمت پیشین پا را از دو طرف بفشارید، درد را احساس خواهید کرد. در صورتی که این عارضه شدید نباشد، می توان آن را با قرار دادن بالشتک، درست پشت استخوان دردناک کف پایی، درمان کرد؛ این بالشتک از مالیده شدن استخوان به قسمت متورم عصب جلوگیری می کند. ولی اگر عارضه شدید باشد و به دفعات سبب برو درد شود، معمولاً باید قسمت متورم را به کمک جراحی برداشت.   التهاب سزاموئید : درد زیر برآمدگی پا در قاعدۀ شست، ممکن است ناشی از وارد آمدن آسیب به یکی از استخوانهای سزاموئید باشد؛ استخوانهای سزاموئید استخوانهای اضافی ظریفی هستند که در وتر واقع در زیر سر اولین استخوان کف پای قرار دارند. وارد آمدن نیروی مستقیم، بخصوص هنگامی که انگشتان پا به عقب خم شده باشند، می تواند سبب شکستگی این استخوان شود. پایکوبی مداوم، احتمالاً با تغییری در نوع کفش یا حرکات پا، ممکن است باعث کوفتگی این استخوان شود. درمان اولیه به کمک بالشتک از فشار روی این استخوانها می کاهد و باعث بهبود کارایی عضلات کوچک پا بخصوص آنهایی می شود که حرکت شست را به عهده دارند. اگر آسیب دیدگی زیاد و درد شدید باشد، ممکن است جراحی و برداشتن استخوانهای سزاموئید لازم شود.   شست سفت : سفت شدن مفصل شست فرایندی تدریجی است و معمولاً نتیجۀ آسیب دیدگی کهنۀ انگشت شست – یا آسیب دیدگی مفصل آن با سر استخوان کف پایی – در خلال مرحلۀ بلوغ می باشد. در این عارضه، وارد آمدن فشار بر مفصل شست ممکن است دردناک باشد؛ خم شدن شدید انگشت شست – مثلاً هنگام دو سرعت، یا فرود آمدن پس از پرش یا پوشیدن کفش نامناسب می تواند سبب وارد آمدن فشار بر این انگشت شود. معمولاً اجتناب از فعالیتهای دردناک، قرار دادن محافظی نرم در زیر قوس داخلی، و انجام ورزشهای مخصوص باعث بهبود درد می شود. در این عارضه و همچنین در همۀ مواردی که درد جلو پا را به همراه دارد، باید از پوشیدن کفشهای پاشنه بلند که وزن بدن را به انگشتان منتقل می کنند، خودداری کرد. تخت کفشهای ورزشی مورد استفاده باید قطر مناسبی داشته باشد؛ به علاوه باید از پوشیدن کفشهای پاشنه ضخیم اما دارای کف نازک (بخصوص در زیر انگشتان) اجتناب کرد. اگر عارضه شست سفت، مزمن یا باعث درد زیادی شود، ممکن است انجام جراحی برای اصلاح کردن استخوانها و رفع فشار از مفصل لازم گردد.