فرمت فایل: ورد –Word و قابل ویرایش تعداد صفحات: 14     انواع چوبها مثل چوب توت ، توسه ( توسكا ) ، پلت ، كهل ، آزاد ، لرك ، انجيلي ، بيد ، بلوط ، نارون راش و نمدار در قسمتهاي مختلف ساختمان چوبي بنا به كار گرفته شده است . روش ديگر كرسي چيني ، با انتقال نيروها به صورت نقطه اي بنام سكت چاه ، مصطلح مي باشد . در اين طريقه ، به كمك ستونهايي از جنس توت در فواصل نزديك به هم ( به فاصله 1 تا 5/1 متر ) ساختمان را حدود 70 تا 80 سانتيمتر بالا آورده شمعها را به وسيله تيرهايي ( نال يا نعل به هم متل مي كنند ، و فاصله به وجود آمده بين تيرهاي چوبي و زمين را به وسيله خشت خام پرمي نمايند و سپس ، روي آن را با ملات گل رس و سبوس برنج جهت كف سازي پر مي كنند . ستون ، عنصر سازه اي عمودي است كه در ساخت ايوانها و تالار ها نقش اساسي دارد . بخش عمده اي از فعاليت ها در فضاي نيمه باز اوانها و تالار ها انجام مي گيرد . ستونها در رديفهاي مختلف ( بنا بر شكل ايوان و تالار ) و بر روي تيري بنام نال ( دركف ) قرار مي گيرند . و در بالا يا سقف ، تير ديگري بنام وشان يا سرلف روي آن قرار مي گيرد . ستون ، در شكل دهي كوتيها نيز نقش اساسي دارد و ساختمان كوتيها چه از لحاظ نوع پلان و چه از لحاظ شكل پوشش ، در نقاط مختلف گيلان متفاوت است . پوششهاي شيبدار يكي از ويژگي ها و در عين حال عناصر مهم ساختمان در خانه هاي گيلاني هستند . ساده ترين نوع پوششهاي شيبدار ، در ساختمانهاي ابتداي مشاهده مي شوند . در اين نوع پوششها ، ستون هاي شاخكداري كه تيرهاي افقي روي آنها قرار مي گيرد ، نقش حمل پوششي را دارند . بر روي تيرهاي افقي ، تيرهاي مايلي كه رأسشان بر روي ستيغ متصل است ، قرار دارند . ستيغ نيز بر روي ديركهاي عمودي قرار دارد . بعد از اين كه تيرهاي افقي ( بنام بام دار ) بر روي ديوارها قرار گرفت ، به فواصل معيني روي آنها تيرهاي افقي ديگري بنام بال قرار مي گيرد . مسكن ، اصلي ترين عنصر اين ارسن داراي ويژگي هايي است كه در اين جا مختصراً مطالبي را در مورد آن مي آوريم . اتاق يا به عبارتي اندرون يا در ، در ارتباط با نوع زندگي ساكنين منطقه گيلان با ديگر نقاط ايران داراي نكات مشتركي است . معماري داخل مسكنهاي يك اطاقه به دليل كمبود جا ، با مسكنهاي چند اطاقه فرق مي كند . در بعضي از اتاقها ، تعداد زيادي طاقچه جهت قرار دادن اشياي مختلف تعبيه شده است . در اتاق زمستان نشين ،اجاق و بخاري قديمي در دو طرف در ورودي قرار گرفته است و كف اطاق را معمولاً با حصير مي پوشانند . ايوان ، فضايي ديگر و مهم از مسكن را تشكيل مي دهد . اين فضا عملكرد هاي مختلف دارد و نسبت به طرز قرار گيري اتاقها شكلهاي گوناگوني به خود مي گيرد . ساده ترين ايوان ، با كمي پيش كردگي سقف شكل مي گيرد . در بعضي از بناها كه كف آنها مرتفع نيست ، تير افقي چوبي بنام نال يا گل خس فضاي ايوان را با حياط مجزا مي كند . ايوان علاوه بر اين كه فضايي واسطه بين فضايي باز بيرون و فضاي بسته درون است ، در فصل گرما به عنوان محلي براي نشستن ، خوابيدن ، غذا خوردن و كار ( حصير بافي ) و ... مورد استفاده قرار مي گيرد . در يكي از روستاها بنام آهندان ، فرم يا محل خشك كردن چاي در ايوان قرار داده شده است . براي دسترسي بيشتر به اشياي لازم بين دو ستون ، تيرهايي افقي به نام رب يا سرلف قرار مي دهند . يكي ديگر از عملكرد هاي مهم ايوان در مسكنهاي چند اتاقي ، ارتباط دادن اتاقها با هم مي باشد . به همين دليل ، بنابر نوع اتاقها طرز قرارگيري ايوانها نيز فرق مي كند . بطور مثال اگر اتاقها در يك رديف قرار گيرند ، ايوان در جلوي آنها به صورت متسطيل كشيده است . گاهي يك اتاق بزرگتر از اتاقهاي ديگر است . در اين حالت ، طول ايوان به اندازه طول اتاقهاي كوچكتر است و گاهي دو اتاق بزرگ در كنار و يك اتاق كوچك در وسط قرار مي گيرد كه در اين حالت طول ايوان به اندازه طول اتاق كوچكتر وسطي است . در بعضي ديگر از بناها ، ايوان دورتا دور اتاقهاي طبقه همكف و در نمونه هاي ديگر ، يك يا دو طرف اين فضاها را مي گيرد . در نمونه اي در منطقه طالش ، ايوان به وسيله ديواري به ارتفاع دو متر بسته شده و دري براي ورود به ايوان تعبيه شده است .