فرمت فایل: ورد –Word و قابل ویرایش تعداد صفحات: 27     از آموزش و پرورش تعاريف و تعابير زيادي شده است. آموزش و پرورش ساز و كار رسمي جامعه براي حفظ و انتقال فرهنگ است. در اين مفهوم آموزش و پرورش فراگردي است كه به واسطه آن مجموعه اعتقادات، ارزش ها، هنجارها، دانش و مهارت هاي جامعه به نسل جديد منتقل مي گردد. ارسطو هدف و نهايت آموزش و پرورش را فهميدن و انديشيدن مي داند. افلاطون مي گويد از راه تربيت درست، شهروندان بايد مردماني خردمند و منطقي بار آيند آن گاه آنان بي درنگ همه چيزها را به روشني خواهند ديد. سقراط مي گويد آموزش و پرورش بايد دانش هايي را كه موجب شكوفا شدن قدرت تفكر انسان مي شود در اختيار وي قرار دهد، وي بر اين باور است كه آگاهي به راستي، عمل كردن به راستي در پي مي آورد. آموزش و پرورش بايد فراگرد باشد كه انسان را از هر وضعي كه دارد به وضعي ديگر برتر بالا برد و «بودن هاي» محدود را به «شدن هاي» نامحدود مبدل مي سازد. تعريف مشاركت: مك گريگو بر اين باور است كه «مشاركت فرآيندي است با تفويض اختيار كه با معناي اساسي آن تفاوت اندكي دارد. در حقيقت مشاركت موردي خاص از تفويض اختيار است كه زير دستان با توجه به مسئوليت خود حق كنترل و انتخاب بيشتري به دست مي آورند».   فرهنگ مشاركت: مشاركت از دير باز يكي از ابزارهاي مهم زندگي انساني و همواره رو به تكامل بوده است. كانون خانواده بر پايه مشاركت استوار است و هدف هاي آن از راه مشاركت آسانتر به دست مي آيد. اديان الهي و مذاهب گوناگون، مشاركت را زمينه اي براي كوشش هاي عبادي و سياسي پيروان خود مي دانند و آن را ابزار نيرومند اداري و سياسي تلقي مي كنند. در روابط انساني سازمان ها نيز مشاركت وسيله مناسبي براي برانگيختن افزايش كارآيي كاركنان و تغيير وضع موجود است در مشاركت به فرآيند سهيم شدن افراد در كارها توجه مي شود تا همكاري و همياري براي همه ممكن شود. آموزش و پروش بنا به رسالت خود فرهنگ ساز مشاركت نيز هست لذا توجه به مشاركت و مديريت مشاركتي را بايد ابتدا از درون خود آغاز كند و سرانجام آن را در جامعه و نهاد هاي آن گسترش دهد.   مزاياي مشاركت: هرگاه مردم فرصت بيان انديشه هاي خود را بيابند و در تصميمي كه بر سرنوشت آنان اثر مي گذارد شركت جويند، به آفرينندگي و نوآفريني بيشتر روي مي آورند و به پذيرش مسئوليت بيشتر دلبسته تر مي شوند. Sكيفيت كار بهبود وكاستي هاي آن، اندك اندك كاهش مي يابد. Sفضاي دلپذيري براي رشد و بالندگي فردي پديدار مي گردد و مردم براي بالا بردن دانش و تخصص خود به كوشش مي پردازند. Sمردم به پذيرش دگرگوني رغبت نشان مي دهند و از تحول و تغيير بيم و هراس به خود راه نمي دهند. Sاز ميزان نظارت و سرپرستي كاسته مي شود هر كس به نظارت در كار خود متعهد مي گردد. Sمشاركت مردم را به قبول مسئوليت تشويق و ترغيب مي نمايد. Sعامه مردم در تعيين سرنوشت سياستي، اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي خويش دخالت و نقش پيدا مي كنند. Sاز تمركز و تراكم در مركز كشور جلوگيري خواهد شد. Sزمينه براي حذف تشكيلات غير ضروري و استفاده از پشتوانه مردمي آماده تر مي گردد.